Wednesday, August 24, 2016

මේ අපේ අම්මාය . !


කොතෙක් කියවීද කියවා නිමකළ නොහී කවියක් බඳු, කෙතෙක් නම් ලිව්වද ලියා නිම කල නොහැකි රචනාවක් බඳු කොටින්ම කොතෙක් සිතුවද සිතා නිම කල නොහැකි යමක් වේද ඒ නම් අම්මා මිස වෙන කිසිවක් නොවේ.

අව්වට වේලී පාට පිච්චුනු එකම චීත්තයක් සහ අවපැහැ ගැන්වුණු හැට්ටයක් ඇඳ නෙරියේ ගොටුකොළ පෙනෙල පලා සමඟින් අල්ලේ වෙරළු අහුරක්ද රඳවාගෙන හිසින් බර දරමිටියක් ඔසවාගෙන එන්නී අම්මාය.

ටයිට් ස්කර්ට් එකක් සහ පාටැති බ්ලව්ස් එකක් ඇඳ හයි හීල්ස් දෙකක් දාගෙන ලිප්ස්ටික් ගා දෙතොල්ද කියුටෙක්ස් ගා නියද ෆවුන්ඩේෂන් ගා මුහුණද පාටකර අයිෆෝනය අතකින් දරා පාටැති හෑන්බෑගයද සමඟින් කැට් වෝක් ගමනින් එන්නී වුවද මවක් නම් ඇයද අම්මාය.

කලින් සඳහන් කල අම්මාගේත් ඒ අම්මාගේත් වටිනාකම් සසඳන කල කිසිදු අඩුවක් නොවේ. අම්මා නම් අම්මාය.

නන්දා මාලනිය ගයන සේ කළුවර රෑ අහස ආලොකමත් කරන පසළොස්වක සඳක් මෙන් අපේ දිවිය එකලු කරන්නී ඇයයි. ජීවන සුවය සදන්නී ඇයයි.

වික්ටර් රත්නායකයන් ගයන සේ මහලුව මියෙන මොහොතක වුවද සිහිනෙන් ගෑ කිරි සුවඳක් මෙන් දැනෙන්නේ ආදරයේ උල්පත වූ ඇගේ ආදරයයි, දයාවයි.

දරුවන් තනන්නට පමණක් නොව දරුවන්ගේ දරුවන් පවා තනන්නට මහාපොළොව සේ දුක්ගිනි උහුලන්නී ඇයයි.

සියලු දුක්ඛ දෝමනස්සයන් සිතින් දරා සිත පතුලේ සඟවා දරුවන්ට සිනා මුහුණක් පෙන්වා සිනා නගන්නී ඇයයි.

කෑමට ඇත්තේ පීට්සාද බත්ද කුමක් වුවත් දරුවන්ට දිය හැකි හොඳම දෙයක් දී වලඳේ දංකුඩ බුදින්නී ඇයයි, පීට්සා වාටි අහුලන්නී ඇයයි.
_________________________

මාස කීපයකට පෙර මුහුණු පොතේ සරන විටෙක ගතේ හීගඩු නංවන්න සමත් අම්මා ගැන කවියක් ඇස ගැටුනේ අහම්බෙන්.

ගල්ලැහැ පන්මිටිය හුම්මේ ඔසවාන
නියරේ මාව වත්තන් කොට අල්ලාන
පිම්මේ ආපු හැටි මට මතකයි තාම
අම්මේ ඔත්පොලයි මගේ හිත හොඳටෝම

පැදුරු ආණ යටලීයේ ඔරවාන
මකුළු දැල් රටා උහුලයි කරබාන
වියපු පන් රටා පරණයි නුඹ සේම
වාටි ලිහීලා දිවියට නොදැනීම

පෑළ ආකහේ පඬු ඇඳලා මන්ද
මූණ සේම නුඹ වරුවක් ඉකි බින්ද
හීත දුරුත්තෙත් උණු කඳුලැලි මන්ද
පේන දුරක නිවනක් තාමත් නැද්ද?

මගේ දරුවන්ගේ අම්මා, අම්මාවරුන් වූ මගේ සොයුරියන්, මිතුරියන්, හිතවතියන්, ඥාතී සොයුරියන් කොටින්ම මගේ අම්මාද, නැන්දම්මාද ඇතුලු වර්ථමාන අම්මලා බොහෝ දෙනෙක් ඒ කවියේ විස්තර කරන පරිසරයක ජීවත් නොවෙනවා වුනත් අම්මලා සැමට ඒ කවියේ සඳහන් කරන කාරනා අදාලයි නේද කියා සිතුනා ඒ නිමේෂයේම.
_________________________

//ගල්ලැහැ පන්මිටිය හුම්මේ ඔසවාන
නියරේ මාව වත්තන් කොට අල්ලාන//

දරුවන්ගේ ටැබ්ලට් පීසී, ඒවායේ චාජර්, බෙහෙත්, කෑම, වතුර බෝතල්, හුළං පුරවන බෙල්ලට තබන කොට්ට, අදී සියලු සබ්බ සකලමනාව පුරවා ගත් හෑන්ඩ්බෑග් එකකත් සැමියාගේ ජීවන අරගලයට උරදෙන්න පැදුරක් වට්ටියක් වියන්න කියා එකතු කරගත් ගල්ලැහැ පන් මිටියේත් වෙනසක් ඇද්ද?

ශොපින් මෝල් එකක, මහ පාරක වේවා අත අත නෑර දරුවෝ වත්තම් කරගෙන සිටීමත් මඩ පිරුණු පටු නියරේ කුඹුරට වැටෙන්න නොදී වත්තම් කරගෙන සිටීමත් එකම නොවේද?
________________
එදාත් අදත් වෙනසක් නොමැත. තටු ලැබුණු, තටු සවිමත් වුණු කුරුළු පැටවුන් කැදැලි හැරදා පියඹා යයි.

එතැන් පටන් ඔවුන් තමන්ගේ ජීවන අරගලය සමඟ පොරබදමින් සිටිද්දී කුඩා කල ඔවුන් වෙනුවෙන් මුලු ජීවිතයම කැප කල අම්මා තාත්තා ඉඳහිටක හෝ මඟ හැරෙන්න ඉඩක් නැතිවෙයිද?

//පිම්මේ ආපු හැටි මට මතකයි තාම
අම්මේ ඔත්පොලයි මගේ හිත හොඳටෝම//

ජීවන අරගලය සමඟින් පොරබදමින් පිම්මේ දුවන ඔබට කවදා හෝ ආපසු හැරී බලන්න සිදුවෙනවා සත්තයි. එදාට ඒ මඟ හැරුණු යුතුකම් සිහිවී හිත ඔත්පලවීම කෙසේ නම් වලකාලන්නද?

සැබෑ ජීවන අරගයල පසෙකලා අනෙකාට නැති දේවල් අයිති කරගැනීමේ තරඟයක දුවන අය බොහෝ වෙත්. සතුට ඇත්තේ භෞතික දේවල් වැඩි වැඩියෙන් අත්පත් කරගන්න තරමටයි, නිවසේ තට්ටු ගාන වැඩි වෙන තරමටයි, ගරාජ් එකේ නවතා තිබෙන වාහන ප්‍රමානය වැඩි වෙන තරමටයි සිතා නොනවතින රේස් එකක දිවා රෑ පිම්මේ දුවන්නෝ නොවෙත්ද?

සැබෑ සතුට ඔවුන් පිටුපස සාක්කුවේ සඟවාගෙන සතුට කෝ කෝ කියා ඉබාගාතේ දුවන්නේ දුබල දෙමාපියන්ගේ දුක සැප බැලුවා නොබැලුවා කෙසේ වෙතත් මුනුබුරු මිනිබිරියන්ගේ බරත් අම්මාගේ උරේ එල්ලා වීම කෙතරම් ඛේදවාචකයක්ද?
___________________

//පෑළ ආකහේ පඬු ඇඳලා මන්ද
මූණ සේම නුඹ වරුවක් ඉකි බින්ද
හීත දුරුත්තෙත් උණු කඳුලැලි මන්ද
පේන දුරක නිවනක් තාමත් නැද්ද//

නමුත් දරුවන්ගේ සතුට වෙනුවෙන් මුනුබුරු මිනිබිරියන්ගේ අත්තම්මා නොව සැබෑ අම්මා වන ඇයගේ වරුවක් ලෝකෙට හොරා ඉකිබිඳ පෑල දොහේ පඬු පැහැ ආකාසේ මෙන් සෝකෙන් බර වත දකින්නේ කවුරුන්ද? කවදාද? පිම්මේ දුවන රේස් එකේදි ඇගේ තෙහෙට්ටුව ශෝකය ගැන කනගාටුවෙන්න කාලයක් කොයින්ද?

මහාපොළොව සේ සියලු දේ උහුලන ඇයට නිවනක් පේන දුරක නැත.
___________________________

//පැදුරු ආණ යටලීයේ ඔරවාන
මකුළු දැල් රටා උහුලයි කරබාන
වියපු පන් රටා පරණයි නුඹ සේම
වාටි ලිහීලා දිවියට නොදැනීම//

ශිෂ්‍යත්ව පන්ති, අපොස සාපෙළ - උසස්පෙළ පන්ති, කැම්පස් - ටෙක්නිකල් කොලේජ් මේ සියල්ල ඇය අපි වෙනුවෙන් එදා ගෙත්තම් කල පැදුරු රටා සේය. පඩිපෙළේ එකින් එක නැගගොස් ලබාගත් දැනුම සහ සහතික කේවල් කොට දරුවෝ ඉහල රැකියාවලය.

බසයෙන් බසයට මාරුවෙවී ආරක්ෂාවට අතින් අල්ලාගෙන පන්තියක් පන්තියක් ගානේ ඈ රැගෙන ගිය මතකය අතීතයට එක්වූ මතකයක් පමණක්මය. ඒවා පැදුරු ආනක එල්ලී ඇති වාටි ලිහී ගිය රටා දැමූ පැදුරු මෙනි. ඒ මතකයන්ට තවමත් වටිනාකමක් ඇතිදැයි සොයා බලන්න වත් ඉසුඹුවක් නැත.
______________________________

මාස ගණනකට කලින් ඇසගැටුණු කිවියර නයනසේන වන්නිනායක විසින් රචිත මේ කවියේ පහළින් මෙය ගීතයක් ලෙස ශාස්ත්‍රපති ලක්මිණී උඩවත්තයන් ගේ ගායනයෙන් ලඟදීම එළිදක්වන බව දන්වා තිබුණා.

දන්වා තිබූ ලෙසින්ම ශාස්ත්‍රපති ලක්මිණී උඩවත්ත ගේ ළයාන්විත කටහඬින් ගායනා කරන ගීතයේ යූ ටියුබ් වීඩියෝව ඇයගේ මුහුණුපොතේ බෙදාගෙන තිබුණායින් අසන්න ලැබුණා.

කිවියර නයනසේන වන්නිනායක විසින් රචනාකොට, විශාරද දර්ශන වික්‍රමතුංග විසින් සංගීතවත් කොට සඳරු ගමගේ ගේ නාද ශික්ෂණය සමඟින් ශාස්ත්‍රපති ලක්මිණි උඩවත්ත විසින් ගයන ඒ කෙතරම් ගැයුවත් ගයා නිමකළ නොහැකි ගීතය - "මේ අපේ අම්මාය" ගීතය අසන්න ඔබ සියලු දෙනාට මා අරාධනා කරන්නේ කඳුළු පිසින්න ලේන්සුවක්ද රැගෙන එන්නයි සිහි කැඳවමින්.

Sunday, August 14, 2016

සතුට මිසක දුක මොකටද ??


මේඛලා ගමගේ ගේ අහන් ඉන්න අහගෙන ඉන්න ගීතයේ "සතුට මිසක දුක මොකටද" කොටස හැමදාම මගේ හිත කොහේදෝ ලෝකෙක අතරමං කරනවා කියා මට සිතේ.

දෑසින් ලෝකය දකින්නට වරම් නොලද ඇය "සතුට මිසක දුක මොකටද" කියා අසන වාරයක් වාරයක් පසා මගේ හිත මගෙන් පිලිතුරක් නැති ප්‍රශ්නයක් අසයි.

කිසියම්ම වූ ශාරීරික අඩුපාඩුවක් සමඟ ලෝකයට පා තැබූ අය සියල්ලෝමත් ඒ අඩුපාඩු අමතක කොට ජීවිතයේ ගෙවෙන හැම මොහොතක්ම සතුටින් ගතකරන්න උත්සාහ කරද්දී . . . කිසිම අඩුපාඩුවක් නොමැතිව ලෝකයට බිහිවූ බොහොමයක් දෙනා නැති ප්‍රශ්න සාදාගෙන ජීවිතයෙන් සතුට බැහැර කරන්න උත්සාහ කරන්නේ ඇයි.

කිසිම වූ අඩුපාඩුවක් නැති අපි බොහෝ දෙනෙක් බොහෝ විට අඩුපාඩුවක් නැති කම ගැන වද වෙනවාද? සමහරවිට අවධානය, ආදරය හෝ අනුකම්පාවක් නැතුව ස්වාධීනව ජීවත්වීම අපහසුයි කියා සිතනවා වත්ද?

ලෝ වැඩ සඟරාවේ "පන නම් තණ අග පිණි බිඳු වැන්නේ" කියා සටහන්ව ඇත. ඒ බැව් අප බොහෝ දෙනෙක් දන්නා නමුදු එවැනි යමක් කෙදිනක වත් අසා නැත්තවුන් සේ ජීවත් වීමට අප උත්සාහ කරන්නෙමු.

අපි සෑහෙන දෙනෙක් කිසිවෙකුගෙන් නොයැපී ස්වාධීනව උපයාගෙන ජීවත් වුවත් අප අපට සරි ලෙස නොව අනෙක් උන් අපි මෙසේ ජීවත්විය යුතුයැයි බලාපොරොත්තුවේ යැයි අපි සිතා සිටින ලෙසකට ජීවත්වන්න කැමැත්තෝ වෙමු.

අපේ සතුට උන් වෙනුවෙන් අනිවාරතේ පුදකර සතුටු වෙන්න ලැබෙන අවස්ථා මඟහරිමින් ජීවත් වෙන්නෝ වෙමු. අසතුටෙන් ජීවත්වෙන්න කරුනු එකතු කරමින් සිටින්නෝ වෙමු.

බොහෝවිට සැබෑව නම් අනුන්ගේ දේවල් සෙවීම තමන්ගේ ජීවිතයේ එකම කාරිය කරගත් අල්පයක් හැරුනු කොට බහුතරයකට අනුන්ගේ දේවල් සොයමින් ඉන්න කාලයක් හෝ උවමනාවක් නැති බව අපිම අමතක කරදැමීමයි

අනුන්ගේ දෙවල් සොයන අනුන්ගේ හරි හෝ වැරදි දේට සිනාවෙන කට කැඩුනු කතා යැයි අප සිතන දේවල් කියන අය අනුන්ට නොරිදවීමේ අදහසකින් එසේ කරනවා විය නොහැකිද.

තමන්ගේ හෝ අනුන්ගේ සිනාවෙන්න ඕන දෙයකට සිනාවීමෙන් කතා කීමෙන් ඔවුන් තනිවමත් අන් අය සමඟත් ලබන්නේ සතුටක් වෙන්න බැරිද?

එසේ නම් අන් අයට සතුටක් ලබා දීම වෙනුවෙන් ඉඳහිටක හෝ තමන් කාරනාවක් වීම මහා භයානක පාපයක්ද?

උදාහරණයක් සිතුවොත් අපි සමහරු භාවිතා කරන මූනුපොතේ අපි ගිය ගමනක පින්තූරයක්, මුන ගැහුනු හිතවතෙක් සමඟ ගත් සෙල්ෆියක් පලකරන්න කලින් හිතන්නේ "දකින මිනිස්සු හිතයිද දන්නේ හැම මගුලම ෆේස් බුක් එකේ දාන පිස්සෙක් කියලා - ඔන්නොහේ ඕන්නෑ" කියායි.

එසේ නොසිතා "මගේ මූනු පොත මම කැමති දේ මම දානවා. බලන්න අකමැති අය ඉඳී නම් අන්ෆ්‍රෙන්ඩ් කරයිනේහ්" කියා සිතා තමන්ට කැමති (තමන්ට සිතෙන අයුරින් සමාජයට හෝ ලෝකයට හානියක් නැති ) දේවල් පලකරන්නෝ ඒ පලකල දේවල් වසරක් පාසා යලි යලිත් දකිද්දී ලබන සතුට එසේ නොකරන අය කෙසේ දැනගන්නද?

අනුන්ගෙන් ණයට ඉල්ලාගෙන හදිසියේ ගෙන ආවක් නොව දුක් කම්කටොලු බාදක පවා මැදින් පරිස්සමින් ගෙනයන ජීවිතයේ ඒකායන ප්‍රාර්ථනය සතුට පමනයි කියා සිතන්නෝ මෙතරම් විරල ඇයි!

ඇත්තෙන්ම සතුට මිසක දුක මොකටද කියා අපි අපෙන්ම අසා සතුට මිසක වෙන කිසිදෙයක අගයක් නැතෙයි සිතා අපි අපිට ඕන විදිහට ජීවත්වෙන්න පටන් ගන්නේ කවදාද . . ???

Pc From : www.pexels.com

Tuesday, August 9, 2016

ඇසට - ඇසක් . . . දතට - දතක් . . !


වෙලාවකට අපරාදෙත් වගේ

මයිල් කෙලින්වෙන ත්‍රාසජනක කොමෙන්ට් 

ඇඟකිලි පොලා යන වාග් ජවනිකා

මගහැරෙනවා නේද හිතුවාම

අත්හැරීම හුරුවෙලාද

මෛත්‍රී කරන්න පුරුදු වෙලාද

මොකද්දෝ මගුලකට

ඉස්සර වගේ 

ඇසට - ඇසක්, දතට - දතක් 

න්‍යායෙන් ඇරගන්න නොගිහින්

අනේ ඉතින් අපිට පාන්ද කියා

දැක්කා නොදැක්කා වගේ ඉන්න ඇහැක් වීම

වෙලාවකට අපරාදෙත් වගේ

ඒත් මේ සතුට සැනසුම

දාහෙන් සම්පතයි ඊට වඩා හා නැද්ද ?

Thursday, July 14, 2016

සඳුදා උදේ !


අඩේ අද සඳුදා, 6.50හේ බස් එකේ එයා ගියාද දන්නෙත් නෑ, අපරාදේ තව ටිකක් කලින් එන්න තිබ්බා, ප්‍රදීප්ගේ බොක්කු කට නිසා ඔෆිස් එකේ මීටින් දවස සඳුදට මම කලින් යනව කියලා එයත් දන්නවනේ. ඒ නිසා එයත් හැම සඳුදම 6.50හේ යන්න එන නිසා මම බස් එක ඇතුලේ කියලා හිතලා එයා ඒකට නැග්ගද දන්නේ නෑ

“ඕයි මෝල් . . බස් එකට නගින්නේ නැතුව මනෝ ගහ ගහ ඉන්නැතුව එල්ලියන් ෆුට් බෝඩ් එකේ. උඹේ සීන කුමාරි හන්දියේ බලන් ඇති උඹ මේ බස් එකේ එනකම්”

“නෑ බන් එයා 6.50හේ යන්න ඇති”

“මං හිතන්නේ නෑ එයා උඹව නොදැක්කොත් බස් එකට නගින්නෙ නෑනේ”

“අන්දිය බයින අය ඉෂ්ෂරාට එන්ඩෝ . . .”

“මෙහ් උඹයි මායි උඩට යමන්, බන්ඩට ෆුට් බෝඩ් එකේ ඉන්න කියමු. එයා 6.50 නොගිහින් උඹම එනකම් ඉන්නවද කියලා පොඩ්ඩක් ඇතුලට වෙලා බලන් ඉමු.”

“කෂ්ටිය ඉක්මනට බයින්ඩ බයින්ඩ . . .”

“අඩෝ අර ඉන්නේ - 6.50හේ ගිහින් නෑ, පව් ඕයි 7.10හේ ගිහින් ඉස්කෝලේ යන්නත් පරක්කු වෙනවා ඇති.”

“ඒක තමයි බන් හෙට ඉඳන් 6.50හේ එන්න ඕන . . උඹලා දෙන්නත් 6.50ටම සෙට් වෙයන් හරී.”

“අන්න බලහන් අන්න බලහන් එයා බස් එකේ නගින්නේ නැතුව ඉස්සරහ ඉඳන් පිටිපස්සටම ස්කෑන් කරනවා. මළ පෙරේතයා තෝව හොයන්න. තව පොඩ්ඩක් මට කවර් වෙයන්”

“ඕයි බූරුවෝ බස් එක අද්දන්න කලින් ඔය ජනේලෙකින් තොගේ හොම්බ දාපිය එලිය, නැතිනම් කෙල්ලට ඉකෝලේ යන්න වෙන්නේ නෑ අද . . ”

“ඒයි බන්ඩා ෆුට් බෝඩ් එකේ ඉන්නෙ නැතුව උඩට නැගලා අපි ඉන්න තැනට වරෙන්.”

“අනේ බන් බොරුවට බන්ඩාට කතා කරන්න වගේ තොගේ හොම්බ එලියට දැම්මයින් කෙල්ල නැග්ගා බස් එකට - ඔන්න එනවා ඔන්න එනවා ”

“ආව් ආව් පැනි හිනා දෙන්නගේ . . . ”

“ඕයි ප්‍රදීප් උඹේ ඔය බෝක්කුව වහගන්නවකෝ බස් එකේ මිනිස්සුත් හිනාවෙනවා . .”

“හරි හරි මම කට වහගන්නම් ඔච්චර හිනා වෙන එකේ ලව් බැලුම් දාන එකේ අදවත් කතා කරහන් බූරුවෝ ”

“කොහේ කතා කරන්නද ඕයි - ඇහෙන්නේ නැද්ද ඩහ් ඩහ් ගාන සද්දේ . . .. ”

“බන්ඩයි මායි නම් ඉස්කෝලේ යන උන් කිව්වෑකි තෝ මේ රස්සාවක් කරන එකා වෙලත්.. ”

“අනික ඒ ලමයා ස්කූල් යුනිෆෝම් එකෙන්නේ බන් . . හරි නෑනේ බන්”

“අනේ පොල් බූරුවා, මීහරකා, ගොන්වස්සා .. අනිත් උන්ගේ ලව් වලට චන්ඩියා වගේ කතා කරන  එකාට මේ තරම්ම ඕකේ එක දෙන කෙල්ලට කතා කරන්න ගට්ස් නෑනේ .. ලැජ්ජයි ඕයි . . ”

“අනුන්ගේ ඒවට කතා කලාට අපි තමා කිරිකෝඩු පොරවල් බන් . . හෙටම කතා කරනවා . .”

“අනේ උඹේ හෙට . .”
________________________________ 

සඳුදා උදේ දුර එද්දී මා - වැට ගාව ඔබ ඉන්නවා
රහසින් බලා නොකියා කියූ - ඔය රහස මම දන්නවා
සඳුදා ඉඳන් හැමදා උදේ මග මම් බලා  ඉන්නවා
සුරතල් මුවේ හිරිමල් හිනා දෙනදාක පිලිගන්නවා.

පාසල් වියේ පුංචි අපි නම් අනේ
අඳුන්නන්නේ නෑ ආදරේ
ඔබමයි හිතින්  ඉඟි පා නෙතින්
පවසන්නේ ප්‍රේමාදරේ

මේ ගේ ලඟින් යද්දී පැටලෙයි දෙපා
නුහුරුයිනේ මට ආදරේ 
කිරිකෝඩු මං මේ පෙම් රටේ
අපි තාම පොඩි උන් වගේ . .

සඳුදා උදේ දුර එද්දී මා . .

ගායනය - නිරන්ජලා සරෝජනී සමඟ ජාලිය රණතුංග



Pic From : colorful.bigbangfish.com

Thursday, June 2, 2016

දිවි බරට උරදී - ඔබ උහුලනා දුක් රළ රැලී . . !


මීට අවුරුදු 3කට කලින් - 2013 දී අද වගේ දවසක, නදීෂාගේ උපන්දිනේ වෙනුවෙන් සින්දුවක් ලිව්වා.

ඒ විස්තරේ මගේ බ්ලොග් එකේ තියෙනවා “හැපි බර්ත්ඩේ ඩාලින්” කියලා පෝස්ට් එකක.

පෝස්ට් එක නොබලා විස්තරේ කියනවා නම් . .

ඒ ලියපු සින්දුව අබුඩාබි ඉන්න දක්ෂ සංගීතඥයක් වන හර්ෂන කුමර බලපිටිය මල්ලිට දුන්නාම එයා ඒකට ලස්සන තනුවක් දැම්මා.

හර්ෂණගේ සංගීත කන්ඩායමේ වාදනයත් සමඟින් හර්ෂණම ගායනා කරමින් මූලික රෙකෝඩින් එකක් අපි කලා.

ඒ රෙකෝඩින් එක එකතු කරලා තමා බ්ලොග් පෝස්ට් එක ලිව්වේ.

අද ජූනි දෙවෙනිදා උපන්දිනේට කීප දවසකට කලින් මතක් උනේ එදා හර්ෂණ මල්ලියි මායි එයාගේ සංගීත කන්ඩායමේ මල්ලිලායි කතා වුනු දේ . .

“අපි මේ සින්දුව මීට වඩා හොඳ රෙකෝඩින් එකක් කරමු”

එහෙම කිව්වට කරන්න කාල වෙලාව හොයා ගන්න නම් බැරි උනා.

පහුගිය ටිකේ අපි කස්ටිය අබුඩාබි වෙසක් මංගල්ලේ භක්ති ගී කියන්න සෙට් උනායින් තියාෂා නංගිව එයාගේ මහත්තයා මොහාන් දිලීප් මල්ලිව අන්ඳුන ගන්න ලැබුනා.

මොහාන් මල්ල්ලිගේ ෆේස්බුක් එකේ දැක්කා එයා සින්දුවකට කරපු ලස්සන විෂුවල් එකක්. මට එකසැරේ මතක් උනේ අර අවුරුදු 3කට කලින් කම්ප්ලීට් කර ගන්න බැරි උනු සින්දුව !

මොහාන් මල්ලිගෙන් විස්තර අහද්දී “MP3 එක දෙනවනම් මේ වගේ එකක් කරන්න පුලුවන් අයියා” කිව්වට පස්සේ කතා කලේ හර්ෂණ මල්ලිට.

 “මල්ලී මේ සැරේ අක්කගේ උපන්දිනේට අර සින්දුවේ රෙකෝඩින් එකක් කරල දෙන්න බැරිද?” අහපු ගමන් සුපුරුදු පරිදි හර්ෂණ කිව්වේ “ ඕකේ අයියා අපි කරමු” කියලා.

මේ තියෙන්නේ ඒ දවස් කීපයක් ඇතුලත දඩිබිඩියේ හර්ෂණ, ජීවන්, මහේෂ් ඇතුලු සෙට් එක රෙකෝර්ඩ් කරලා තියාෂාගෙත් උදව්වෙන් මොහාන් දවසකින් විෂුවල් එක හදපු  - දුකා, දුකාගේ ගෙදර උන්දෑගේ උපන්දිනේට ලියපු සින්දුව . . !



ආයේ අහලා බලලා කියන්නකෝ දැන් කෝමද කියලා .. !

https://youtu.be/nE-WlVHYGoU

මගේ ආදරණීය ගෙදර උන්දෑ නදීෂාට සුභ උපන්දිනයක් වේවා එහෙනම් ඈ . . !
අහ් මේ තියෙන්නේ සින්දුවේ වචන:


දිවි බරට උරදී - ඔබ උහුලනා දුක් රළ රැලී

දිවි බරට උරදී
ඔබ උහුලනා දුක් රළ රැලී
සිහිව සිත සසැලී
හද දුක් සුසුම් රැල් සැලි සැලී . . //
ගැහැනු සතරක්
එකම සිරුරක
සැඟව ඇත සිරවී . . //
යෙහෙළියක ලෙස
සොයුරියක ලෙස
පතිනියක ලෙස
මවක් ලෙස ඔබ
උහුලනා දුක් රළ රැලී . .
සිහිව හිත සසැලේ . .
හද දුක් සුසුම් රැල් සැලි සැලී . .
දුරු රටක හිඳ
කාසි එව්වට
උනුහුමද නොලැබී . .. //
රළු රළ මතින් සැඩ
සුළං මැඩගෙන
නැවක් පදවන
නියමුවෙකු ලෙස ඔබ
සියළු දුක් ගිනි විඳිමිනී
සිහිව හිත සසැලේ . .
හද දුක් සුසුම් රැල් සැලි සැලී
සිහිව හිත සසැලේ . .
හද දුක් සුසුම් රැල් සැලි සැලී . . . !
ගායනය : හර්ෂණ කුමර බලපිටිය
තනු නිර්මාණය: හර්ෂණ කුමර බලපිටිය
පද රචනය: සුභාෂ් ගුණවර්ධන
සංගීතය සහ වාදනය: හර්ෂණ කුමර බලපිටිය, ජීවන් විජේමුනි සහ කන්ඩායම
රූප රචනය: මොහාන් දිලීප්


මේ වයලීන් එක අතේ තියාගෙන ඉන්නේ හර්ෂණ කුමර බලපිටිය


මේ ඉන්නේ මොහාන් දිලීප් සහ ඔහුගේ බිරිඳ තියාෂා


Monday, October 5, 2015

වෙන්වූ දා ඉතින් ඔබෙන් . . පල නෑ මේ තරම් හැඟුම්



අනේ මගේ දෙයියෝ . . හ්
ඔයා මොන හිතකින්ද අපිව දාලා යන්නේ රත්තරා . . ..න්
අපි ඔයා නැතුව සතුටින් ඉන්නේ කොහොමද වස්තුවේ . . . හ්
මං ඔයාට කොයි තරාම් ආදරෙයිද සුදෝ . . . හ්
අපිව දාලා යන්න එපා අයියෝ . . .. හ්

මොකාක් . .
මේ ගෑනි මම ඉන්නකම් මාව කන්න හැදුවා
මෙන්න යකෝ මම මලා විතරයි මේ ගෑනි මට ආදරෙයිලු
මේ ගෑනිට දිස්ටියක් වැහිලද?
මේහ් ඕයි . . ඕයි මේහ්

හෑ . . බුදු අම්මෝ මෙන්න හොල්මනාක්. . !

බෙරිහන් දෙන්න එපා යෝදියේ . .
මම මේ උඹේ මැරිච්ච මිනිහා . .

ඒක තමා වාහේ කිව්වේ ඔහේ හොල්මනක් කියලා 
බුදු අම් . .. 

ස්ස්ස්ස්ස්ස්ස් කෑ ගහන්න එපා ඕයි . . 
මම මලා තමා.
ඒත් දන්නේ නැතෙයි මලාට පස්සේ දවස් හත අටක් යන කම් ඒ ගෙදර මැරිච්චි මිනිහාට ඉන්න ඇහැක් වග?

ආ එහෙමද? 
ඔහේ ආවේ මගෙන් පලි ගන්නද?

අහවල් දේකට පලිගන්නද?
ඉන්න කම් ඔහේ මාව නොමරා මැරුවා තමා ඒත් ඉතින් ඉන් එහා මටෙයි කියලා කොයි තරම් නම් දේවල් කලාද?
උදේ නැගිලටා කෑම උයලා බෑග් එකට එබුවා.
අසනීපයක් හැදුනාම රෑ තිස්සේ ඇහැරිලා සාත්තු සප්පායම් කලා.
එහෙව් එකේ මක්කටෙයි මම ඔහේගෙන් පලි ගන්නේ?

නෑ ඉතින් ඔහේ ජීවත් වෙලා ඉන්න කාලේ අපිට තන්තෝසෙන් ඉන්න ඇහැක් කමක් තිබිලත් පොඩි පොඩි දේවල් මහා ලොකු දේවල් කරගෙන අපි හැමදාම වගේ රන්ඩු කලානේ.
අපේ සතුටට කියල ඔහේ කරපු කොයියම්ම දේක උනත් අඩු පාඩුවක් කොස්සක් හොයලා ඔහේට වචන වලින් දමලා ගැහුවා මිසක් ඔහේ අපි වෙනුවෙන් කරපු කිසිම දෙයක් අගය කලේ නෑනේ.
මෙච්චර දේවල් කරලත් මේ විදිහට කතන්දර අහ අහා ඉන්නවට වඩා මැරෙන එක සැපයි කියලා හිතලා ඔහේ අනේ ඉක්මනට මැරෙනවනම් කියලා හිත හදාගන්න ඇත්තේ ඒ හින්දා වෙනටෑ කියලා දැන් තමයි තේරෙන්නේ අයියෝ . .. 

දැන් ඉතින් ගිය දේ ගියා නෝනේ . . . 
මිනිය උඩින් සුදු මල් දෙකක් තියලා වැලහින්නි වගේ ඇඬුවට දැන් මැරුනු එකාට පන එන්නේ නෑ . . . 
ඉන්න කම් නොමරා මරපු එකාට මලාට පස්සේ මිනිය බදාගෙන ඇඬුවා කියලා සිද්ද වෙන වෙනසක් නෑ . . 
එහෙනම් ඉතින් දැන්වත් සතුටින් ඉන්න පුලුවන් කම තියෙද්දී ඕන නැති කොන් කෑලි හොයාගෙන නිකාන් සතුට නැති කර ගන්න මෝඩ කම ආයේ නම් කොරන්නේ නෑ කියලා හිත හදාගෙන සතුටින් ඉන්න බලන්න !
_________________________________________

සුදු මල් දෙකක් කඩා ගෙනත් 
මා නෙත් ලඟින් තබා 
ඔබේ කඳුලු බින්දුවෙන් තෙමා 
සමුගන්නෙපා එපා
උනුසුම් ඔබේ නෙතේ දියෙන් 
ඒ මල් හඬයි සිතා
නොසිතන් ළඳේ දිනක් නො ඒ 
වැලපෙන්නෙපා එපා . . 

සිනාසුනු ආදරේ නමින් 
බැඳී උන් ජීවිතේ මෙසේ 
වෙ වූ දා ඉතින් ඔබෙන්
පල නෑ මේ තරම් හැඟුම් 
පැතූ පෙම් මාලිගා බිඳී 
ගලා යයි වේදනා දිදී
මන්මත් වූ පැතුම් මැදින් 
පල නෑ මා සොයා ඇවිත් 

සුදු මල් දෙකක් කඩා ගෙනත්  . . 


Pic From: http://simplyoloni.com/shocking-abusive-relationship-stories/

Sunday, September 27, 2015

මාරුතය . . !


මාරුතය 

බොහෝම ස්තූතියි ආවාට 

සිතූ පරිදි බොහෝ දේ විනාස කලාට

විසිතුරු සිහින කැබැලිද

සතුට එකතු කල පුංචි පුංචි දේවල්ද

දස අතට බැඳ තැබූ රැහැන්ද

තව බොහෝ දේද

දැන් ඉතින් ඉතා සරලයි

සියල්ල හොඳින් වේයැයි

බලා ඉන්න එක විතරමයි ඉතුරු

මාරුතය 

බොහෝම ස්තූතියි ආවාට

බලාපොරොත්තු නැතුව ජීවත් වෙයන් යැයි

පාඩම් ඉගැන්නුවාට . . !

මේ ලිපිත් කියවල බලන්න

Related Posts with Thumbnails