Showing posts with label චරිත. Show all posts
Showing posts with label චරිත. Show all posts

Saturday, August 31, 2013

ඉෂාන්

ඉෂාන් ධම්මික අබේරත්න ගැන මම මුලින්ම දැන ගත්තේ සිරාගේ කාමරේ බ්ලොග් එක ලියන සංජීව සිරිවර්ධන මල්ලීගේ මෙන්න මේ බ්ලොග් පෝස්ට් එකෙන්.


ඒ ලිපියේ මේ කොටස මගේ හිතට තදින්ම වැදුනා.

“අයියෙ මට පුලුවන් නම් උදව්වක් කරන්න.  බල්ගේරියාවෙ පුහුණු සැසියකට යන්න මාව තෝරගෙන තියෙනවා...ඒත් මට යන්න සල්ලි නෑ.  ඔලිම්පික් පදක්කමක් දිනන එක මගේ එකම සිහිනය කියලා අයියා දන්නවනෙ... ලංකාවෙ විතරක් පුහුණුවීම් කරලා එතනට එන්න බෑ...අපේ ක්‍රීඩාවල වර්තමානයේ පාවිච්චි කරන අලුත්ම තාක්ෂණය ගැන දැනගන්න  නම් මේ වගේ අන්තර්ජාතික පුහුණූවීම් වලට යන්නම ඕනෙ..

මම ඉදිරිපත් වෙලා තියෙන ක්‍රීඩා වලට අපේ රටේ ලොකු පිළිගැනීමක් නැති හින්දම මීට කලින් චීනයේ තිබ්බ පුහුණු සැසි දෙකකට ගියෙ පුද්ගලිකව අනුග්‍රාහකයො හොයාගෙන... මේ රටේ ඉන්න ඉහළම ව්‍යාපාරිකයො පස්සෙ මම ඕනෑ තරම් ගිහිල්ලා ඇති...ඒ අය මාව රස්තියාදු කලා විතරයි. අදටත් රස්සාවක් නැතුව මේ තරම් දුරට හරි පුහුණුවීම් කරගෙන ආවෙ ඔලිම්පික් පදක්කමක් දිනන්න පුලුවන් කියලා මට තියෙන විශ්වාසය නිසා..

ගිය අවුරුද්දෙ ඔක්තොම්බර් මාසෙ ඔස්ට්‍රේලියාවෙන් ක්‍රීඩා ශිෂ්‍යත්වයක් ලැබුනා මාස තුනකට...ගුවන් ටිකට් පතේ ඉදන් හැමදේම නොමිලේ. ඒ උනාට මට වීසා ලැබුනෙ නෑ... ගියොත් ආයෙත් ලංකාවට එන එකක් නෑ කියලා...මෙහෙ හිටිය ශ්‍රීලංකා ජාතික තානාපති නිලධාරියෙක් මාව කැපුවා... ලොකු ගිවිසුමක් තිබුනා නම් යවන්න තිබුනලු... අනුග්‍රාහකයෙකු නැතුව මොන ගිවිසුම් ද... ඔන්න ඔය විදියට තමයි අපේ රටේ අය අපිට සලකන්නෙ.

මේ වෙද්දි මට ඉන්දියාව කථා කරලා තියෙනවා  ඒගොල්ලන්ගෙ රටට ක්‍රීඩා කරන්න...එහෙම ක්‍රීඩා කරනවා නම් මට මාසෙකට ලක්ෂ 5 ක වැටුපක් ගෙවන්න පුලුවන් කිව්වා....මගේ එකම අරමුණ ලංකාවට සෙල්ලම් කරන එක නිසා ඒ යෝජනාව මම ප්‍ර‍තික්ෂේප කලා, ඉරානයේ තිබ්බ ලෝක ශූරතා තරගාවලියෙන් මාව දැනගෙන  ඇමරිකාවෙ ක්‍රීඩා සමාජ දෙකක් කථා කලා ඒ අයගෙ ක්‍රීඩා සමාජ වලට ක්‍රීඩා කරන්න... නමුත් ලංකාව නියෝජනය කරනවා නම් ඒවාට යෑම තහනම් කියලා මට යන්න දෙන්නෙ නෑ.... ක්‍රිකට් ගහන අය IPL ගිහිල්ලා සල්ලි හොයනවා වගේ එකක් තමයි ඒ අවස්ථාව,අපට සල්ලි දෙන්නෙත් නෑ...පුද්ගලික සංචාර හරි ගිහිල්ලා සල්ලි හොයාගෙන රට වෙනුවෙන් පදක්කම් දිනන්න අවස්ථාවක් දෙන්නෙත් නෑ....මටම තේරෙන්නෙ නෑ අයියෙ මම දැන් මොකද කරන්නෙ කියලා... ”

එයිනුත් මේ කොටස කියවද්දී මට හිතුනේ ඉෂාන්  කොයි තරම් රටට ආදරේ කරන කෙනෙක්ද කියන එක

“මේ වෙද්දි මට ඉන්දියාව කථා කරලා තියෙනවා  ඒගොල්ලන්ගෙ රටට ක්‍රීඩා කරන්න...එහෙම ක්‍රීඩා කරනවා නම් මට මාසෙකට ලක්ෂ 5 ක වැටුපක් ගෙවන්න පුලුවන් කිව්වා....මගේ එකම අරමුණ ලංකාවට සෙල්ලම් කරන එක නිසා ඒ යෝජනාව මම ප්‍ර‍තික්ෂේප කලා”

පෝස්ට් එක කියවපු කීප දෙනෙක් පොරොන්දුවෙලා තිබ්බා ඉෂාන් වෙනුවෙන් යමක් කරන්නම් කියලා. ගොඩක් අය ඉෂාන්ගේ පැතුම ඉටුවේවා කියලා සුභ පතලා තිබ්බා. 

සුභ පතලා කොමෙන්ට් එකක් දානවට එහා ගිය යමක් කරන්න ඕන කියන දේ මම හිතට ගත්තා. 

ෆේස්බුක් එකේ සිරාගේ පෝස්ට් එක ශෙයා කලේ “රට වෙනුවෙන් අපි යමක් කරමුද . . එක්කෙනෙක් රුපියල් 5000 ගේනේ 100දෙනෙක් සල්ලි දැම්මොත් ඉෂාන්ට ලක්ෂ පහක් හොයලා දෙන්න පුලුවන් නේද?” කියලා.

මගේ දයාබර යාලුවෝ ඥාති සහෝදරයෝ බොහෝ දෙනෙක් කැමැත්ට පලකලා ඉෂාන්ට සහයෝගය දක්වන්න. ඉෂාන්  එක්ක කතාකරද්දී පසුව ඔහු කිව්වා දැනට දෙලක්ෂ තිස්දාහක පමන මුදලක් ලැබුනානම් ඇති කියලා. කීප දිනකින් අපි එකතුකල මුදල ඔහුට ලැබෙන්න සැලැවූවා.

රුපියල් 10,000 ගානේ 18 දෙනෙක් මුදල් දුන්නා. එක් අයෙක් 20,000ක්ද, තවත් අයෙක් 17,000ක්ද තවත් අයෙක් 6,800ක්ද 3,400 බැගින් 5 දෙනෙක්ද මුදල් ලබා දුන්නා. 

ඉතාම කෙටි කලකින් අපි රුපියල් දෙලක්ශ හතලිස්දාහක මුදලක් අපි (සුභාෂ්, රවීන්ද්‍ර ලක්ප්‍රිය, යොහාන් කනිෂ්ක, රුචක - රුචා, සුදර්ෂන - මීගොඩයා, හසිත රොෂාන්, මනෝජ් හේරත්, සනුර කිත්මාල්, ජනක එදිරිසිංහ, දුෂාන් - දුමී, චමල් ශානක, මනු බුද්ධික, දමිත් ප්‍රනාන්දු,  රුචිර චින්තක, අසංක සංජය, ඩිලන්ක වික්‍රමසිංහ, සමන් එදිරිසිංහ, මහින්ද රණතුංග, සුදත් ප්‍රේමරත්න, ඉන්දික කොඩිතුවක්කු - සිංහයා, ක්සැන්ඩර් (බ්ලොග් නම ), තරංග කොල්ලුරේ, සුමුදු ප්‍රනාන්දු - සුදු මුවා, ශානක කුමාර - ඔටු ශානා, හෂිත සඳරුවන්, ප්‍රභාත් අරවින්ද ) ලබා දුන්නා

මේ මුදල් ලබාදීමේ කටයුතු කෙරෙන අතරතුර අපි (රුචා, රවී, මම ) නිතර ඉෂාන් එක්ක ස්කයිප් කතාබහ කලා. ඉෂාන් කිව්ව සමහර දේවල් ඇහුවාම ඇත්තෙන්ම ඉෂාන් ගැන පුදුම ආඩම්බරයකුත් අපේ සමහර මිනිස්සු ගැන පුදුම කලකිරීමකුත් දැනුනා. 

 ඉෂාන්ගේ බොඩි බිල්ඩින් පින්තූර දැකලා ඔහුට උදව් කරන්න බොහෝ දෙනෙක් ඉදිරිපත් වෙන්න හදල තියෙනවා නමුත් ඒ අයගේ යටි අරමුන වෙලා තියෙන්නේ වෙනත් දෙයක්. හිතා ගන්න පුලුවන්නේ. පිටරටක ඉන්න හාමුදුරු කෙනෙක් පවා ඒ විදිහේ අයුතු ජෝජනා ගෙනාවා කියල ඔහු කිව්වේ හරිම හිතේ අමාරුවෙන්.

"සල්ලි වලට ආත්මය පාවා දෙන්න පුලුවන් නම් මගේ ඔලිම්පික් සිහිනය සැබෑ කරගන්න ට්‍රේනින් වලට ටුවර් යන්න මේ තරම් මහන්සි වෙන්න දෙයක් නෑ අයියේ. ඒත් මට ඒ වැඩේ කරන්න බැරි නිසයි මම අනිත් අයගෙන් උදව් ඉල්ලන්නේ මට රට වෙනුවෙන් ඔලිම්පික් මෙඩල් එකක් අරගන්න සිහිනය සැබෑ කරගන්න උදව් කරන්න කියල . . " ඉෂාන් දවසක් ස්කයිප් කතාබහකදී මට කිව්ව්වේ හරිම හැඟීම්බරව.

ඉෂාන්ගේ බල්ගේරියා සංචාරයට අපිට උදව් කරන්න පුලුවන් උනාට එතනින් පස්සේ කිසිම දෙයක් කරන්න පුලුවන් උනේ නෑ. ඔහු හැකි විදිහට මුදල් හොයාගෙන සමහර වෙලාවට නයට පවා මුදල් අරගෙන ට්‍රේනින් වලට ගිහින් තිබුනා. 

දැන් අපි හැමෝගෙම වාරේ . . ලබන සැරේ ඔලිම්පික් තරඟාවලියේදි තවත් සුසන්තිකා කෙනෙක් බිහිකරන්න දායක වීමේ සතුටේ පංගුකාරයෙක් වෙන්න අපි හැමෝටම අවස්ථාවක් ලැබිලා තියෙනවා. 

ලෝක සිතියමේ ශ්‍රී ලංකාව කියන පුංචි තිත දක්ෂයින්ගේ පිරුණු දූපතක් කියන එක ලෝකයේ මිනිස්සුන්ට දන්වන්න මේක අපිට හොඳ අවස්ථාවක් වේවි. අපි හැමෝම පුලු පුලුවන් විදිහට ඉෂාන්ට උදව් කලොත් ඉෂාන්ගේ චිත්ත ධෛ‍ය්ය ගැන හිතුවාම මේ ඔලිම්පික් සිහිනය ඔහුට සැබෑ කරගන්න පුලුවන් බවට මට ලොකු විස්වාසයක් තියෙනවා.

මේ තියෙන්නේ ඉෂාන් ට උදව් කරන්න පුලුවන් ක්‍රම:
1. ඔහු වෙනුවෙන් වියදම් කල හැකි අනුග්‍රාහකයෝ කීප දෙනෙක් සොයා දීම.
2. ඔහු හා කතාබහ කර ඔහුගේ ගිනුම් අංකය ලබාගෙන ට්‍රේනිං ටුවර් සඳහා සහභාගී වීමට ගන්නයි කියා මුදලක් ඔහුගේ ගිනුමට බැර කිරීම.
3. ඔහු ට උදව් කල හැකි අය ඉන්නවා නම් ඒ අයට ඉෂාන්ව හඳුන්වා දීම.

කොයි විදිහෙන් හෝ කමක් නෑ ඔහු වෙනුවෙන් ඔබට කල හැකි යමක් ඇත්නම් පුද්ගලයෙක් වෙනුවෙන් පමනක් කරන උපකාරයක් සේ නොසිතා රට වෙනුවෙන් රටේ නාමය ලෝකයට ගෙනයෑමේ උත්සාහයක් සේ සිතා හැකිපමනින් යමක් කරන මෙන් ඔබ සමගෙන් කරුණාවෙන් ඉල්ලා සිටිමි.

මෙන්න ඉෂාන්ගෙ දක්ෂතා ලැයිස්තුව

ජාතික වූෂු ශූරතාවයක් ජයග්‍ර‍හණය කල ලාබාලතමයා වීම... වයස අවුරුදු 17 දී ඔහු කල මේ වික්‍ර‍මය අදටත් නොබිදී පවතී. (2001)

වර්තමානයේ ක්‍රීඩා දෙකකින් ජාතික සංචිත දෙකක් නියෝජනය කරන එකම ක්‍රීඩකයා විම.

2010 දකුණු ආසියානු ක්‍රීඩා උළෙල සදහා ක්‍රීඩා දෙකක් (මල්ලව පොර/ වූෂු) නියෝජනය කිරීමට අවස්ථාව ලබා ගැනීම.

මල්ලවපොර,වූෂු, බොක්සිං ක්‍රීඩා ත්‍රිත්වයෙන්ම ජාතික පාසල් ශූරයා වීම. (2000-2003)

වාර දෙකක් ලංකාවේ දක්ෂතම පාසල් ක්‍රීඩකයා ලෙස සම්මාන ලබා ගැනීම.(2002 හා 2003)

අඛණ්ඩව වසර 12 ක් තමාගේ බර පන්තියේ ජාතික වූෂු ශූරයා ලෙස තේරී පත් වීම. 65 ඛ්ග් බර පන්තියේ වර්තමාන ජාතික වූෂු ශූරයාද ඔහුය.

___________________________________________

මළල ක්‍රීඩාවට ඉෂාන්ගේ ආදරේ කොපමනද නම් ඔහු කිසිදු මුදලක් අය නොකර නොමිලේ මළල ක්‍රීඩා උපදේශකයෙකු ලෙස සේවය කරයි. සමහර අවස්තාවලදී ඔහුගේ දුප්පත් ගෝලයෝ තරඟ වලට සහභාගී වෙත්දී ඔහුගේම සපත්තු පවා ඔවුන් වෙනුවෙන් ලබා දෙන බව පැවසුවේ .  . . "ක්‍රීඩාවට ආස උනාට අපි හැමෝටම සම්පත් නෑ අයියේ . . . මගේ කොල්ලෝ මීට් එකකට යද්දී මම මගේ ඇඳුම් සපත්තු උනත් දෙන්නේ කොහොම හරි මේ ක්‍රීඩාව අපි දිගටම කරගෙන යන්න ඕන නිසා ඒ අයව වැටෙන්න දීලා බෑනේ අයියේ" 

මේ ඉෂාන් ගැන සිරා ලියපු පෝස්ට් එකෙන් කොටසක්

එකවර ක්‍රීඩා දෙකකින් රටක ජාතික සංචිතය නියෝජනය කල හැක්කේ ඔහු සැබෑම දක්ෂයෙකු නම් පමණය. ඒ අනුව ඉෂාන් අබේරත්නද සැබෑ දක්ෂයෙකි. මල්ලව පොර (Wrestling) හා වූෂු (Wushu යන ක්‍රීඩා ද්විත්වයෙන්ම ඔහු ජාතික තලය නියෝජනය කරයි. ඔහුත් මමත් එක්ව අකුරු කල විදු පියසේදී ඔහු මෙම ක්‍රීඩාවන් කෙරේ යොමු වූ අතර පාසල් වියේදීම ඔහු ප්‍ර‍කට කල අනගි භවනීය හැකියාවන් නිසාම, කවදා හෝ දිනක රටට කීර්තියක් අත්කර දෙන ක්‍රීඩයකු බවට සහෝදර සිසු කැළ අතර ඔහුට පිළිගැනීමක් ඇති විය. පාසල් ශිෂ්‍යයකුව සිටියදීම ඔහු මල්ලවපොර පුහුණුකරුවෙකුගේ භූමිකාව රගදැක්වූයේද ඒ නිසාම විය යුතුය.

වයස අවුරුදු 17 ක ශිෂ්‍යයෙකු ලෙස  1998 වසරේ සමස්ත ලංකා  මල්ලවපොර ශූරතාවය  දිනා ගනිමින් ජයග්‍රාහී ආරම්භයක් ලබාගත්  ඔහු නමින් එතැන් සිට සටහන් වූ ජාතික හා අන්තර්ජාතික ජයග්‍ර‍හණ රැසකි.
මේ ජයග්‍ර‍හණයන් නිසාමදෝ ඉෂාන්ගේ ධෛර්යය සම්පන්න සිතේ ලියලා දළු දැම්මේ අපූරු සිහිනයකි.

" කවදා හරි දවසක මම ලංකාවට ඔලිම්පික් පදක්කමක් දිනලා දෙනවා" යනුවෙන් ඔහු සපථ කලේ කට කයිවාරුවකට නොව තමාගේ හැකියාවන් පිළිබද ඔහුට තිබූ තක්සේරුව නිසාවෙනි.  එහෙත් සිහින ඇති කරගැනීම තරම් ඒවා සාක්ෂාත් කරගැනීමේ ව්‍යායාමය සුන්දර නොවන බැව් පසක් කර ගන්නට ඉෂාන් ට තවත් කලක් ගත විය.

පාසල් අධ්‍යාපනයෙන් පසුව කටුනායක ඉංජිනේරු තාක්ෂණික අයතනයට  විදුලි සංදේශ ඉංජිනේරු ශිෂ්‍යයකු  ලෙස ඇතුලත් වන ඔහු තවමත් එහි දෙවැනි වසරේ ශිෂ්‍යයෙකි. ඔහුගේ සමවයසේ මිතුරන් පාඨමාලාව හදාරා අවසන් කර අද ඉංජිනේරුවන් ලෙස සේවය කලත් ක්‍රීඩාවට තිබූ අසීමිත කැපවීම හා සිහිනය හඹා යෑමට ඔහු තුල තිබූ අධිෂ්ඨානය නිසාවෙන්ම අධ්‍යාපනය කැපකිරීමට ඔහුට සිදුව ඇත. එහෙත් මතු දිනයක නැවතත් අධ්‍යාපන කටයුතු ඇරඹීමට ඔහු අපේක්ෂාවෙන් සිටී...

Wushu :


Tours and Tournaments

Ø  12th South Asian Games (SAG)-2013 New Delhi- India
Ø  Lusophony Games- 2013 Goa-India
Ø  World Games -2013 Cali-Colombia
Ø  World Combat Games -2013 Saint Petersburg-Russia
Ø  Asian Martial art Games-2013 Incheon-South Korea
Ø  World Wushu Championship-2013 Kuala Lumpur - Malaysia


International Achievements
Ø  World Martial Art Festival-2012 Kish Island-Iran –Bronze Medal
Ø  South Asian Games (SAG 2010) Dhaka-Bangladesh –Silver Medal
Ø  South Asian Championship -2003 New Delhi –India –Silver Medal
Ø  World Wushu Championship -2011 Ankara-Turkey-10th Place
Ø  Asian Games – 2010 Guangzhou –China- 8th Place


Participated International Tournaments
Ø  World Wushu Championship-2003 Macao-China
Ø  Kazakhstan Championship -2012 Taraz-Kazakhstan
Ø  Super Fight League (Coach) -2012-Chandigarh –India


International Training
Ø  Successfully completed Wushu training scholarship of Shanghai Sports University- Shanghai- China (2002)                    
Ø  Successfully completed Wushu training scholarship of Shi-Sha-Hai Sports Training University- Shanghai-China (2011)
   
ඉෂාන් පිළිබද පුවත් පත් වාර්තා



කරුනු සහ පින්තූර උපුටා ගැනීම සිරාගේ කාමරේ බ්ලොග් අඩවියෙනි.

ඉෂාන් සම්බන්ධ කරගත හැකි අන්දම

ජංගම දුරකථන අංකය - 0719 129678

ලිපිනය - 38-C, කොරසෙ, උඩුගම්පොල.

ඔහුගේ Facebook පිටුව

Monday, July 22, 2013

ප්‍රසන්න . . !

ලඟදී ෆේස්බුක් එකේ වීඩියෝ දෙකක් දැක්කා.

එකක් මෙහෙමයි: අතපය හතර හොඳට තියෙන මිනිහෙක් එයාගේ කකුලක් දෙකට නවලා ගැටගහගෙන සරම කොටට ඇඳලා ඒ නමපු කකුල වැහෙන්න ඇඳගෙන හිඟාකනවා.

එක ලොකු ගෙයක් ලඟ දී එතන නතර කරන වාහනේ පිටිපස්සේ ඉන්න මහත්මයාටත් හිඟන්නා අතපානවා. මහත්මයා ගනන් ගන්නේ නෑ. ගේට්ටුව ඇරිලා ඩ්‍රැයිවර් කාර් එක වත්ත ඇතුලට දානවා.

හිඟන්න කියවනවා කාරේ එකේ පිටිපස්සේ ගහල තියෙන ලේබලයක්. කොමසාරිස්කෙනෙක්ගේ වාහනයක්. ටික වෙලාවකින් අර කාර් එකේ පිටිපස්සේ ඉඳගෙන හිටපු කොමසාරිස් බහිනවා.

මනුස්සයගේ කකුල් දෙකම පණ නෑ. පෝලියෝ. ඒත් උත්සාහයෙන් ඉගෙනගෙන කොමසාරිස් කෙනෙක් වෙලා. හිඟන්නා තමන් ගැනම හිතනවා.
-------------------------------------------------------------------
අනිත් වීඩියෝ එක කකුල් දෙකම පන නැති අප්‍රිකානු මිනිහෙක් ගැන. එයාගේ නම බිග් මෑන්. මිනිහගේ කකුල් දෙකම පන නෑ. ඒත් තනියෙම බඩ ගාගෙන වගේ ගිහින් තමන්ගේ වැඩ ඔක්කෝම කර ගන්නවා. වත්තේ තණකොල කපනවා. ඉනිමඟක් දිගේ බඩගාගෙන ගිහින් වහලට නැගලා වහලේ හදනවා.
-----------------------------------------------------------------------

ඒ දෙක දැක්ක ගමන් මට මතක් උනේ ප්‍රසන්නව.

ප්‍රසන්න ගැන මට දැනගන්න ලැබුනේ අපේ ජෝර්ජ් අයියා නිසා.

ජෝර්ජ් අයියා එයාගේ පනස්වෙනි උපන්දිනේට විශේෂ යමක් කරපු කෙනෙක්. එයාට ප්‍රසන්නව මුන ගැහිලා තියෙන්නේ නිවාඩු ගිය වෙලාවක අර්ල්ස් රීජන්සි එකට ගිය වෙලාවක. 

ප්‍රසන්න උපතින්ම දෑසින් ලෝකේ දකින්න වාසනාව නොලබපු කෙනෙක්. ඒත් ස්වභාවධර්මය ප්‍රසන්නට හොඳටම අකාරුණික වෙලා තිබ්බේ නෑ. දෑස් නැති අඩුව පුරවන්න ප්‍රසන්නට කඩවසම් රූපෙකුයි, සංගීත හැකියාවකුයි ලබා දීලා තිබුනා.

ප්‍රසන්න අර්ල්ස් රීජන්සි හෝටලයේ පාර්ට් ටයිම් සංගීත ශිල්පියෙක් විදිහට සේවය කරනවා. වාසනාවට එයා හෝටලේ සින්දු කියපු දවසකම අපේ ජෝර්ජ් අයියත් එතනට ගියායින් ඒ දෙන්නා හිතවතුන් වෙනවා.

ජෝර්ජ් අයියා එයාගේ පනස්වෙනි උපන්දිනේට විශේෂ යමක් කලා කිව්වනේ. යාලුවෝ ඔක්කෝටම පාර්ටියට ඉන්වයිට් කලා හැබැයි එක කොන්දේසියක් දාලා. කොන්දේසිය තමයි

"මගේ උපන්දිනයදා මට ලබාදෙන තෑග්ගක් වෙනුවෙන් වැය කරන යම් මුදලක් වේද, ඒ මුදල මගේ 50වෙනි උපන්දිනය විශේෂිත අයුරින් සමරනු වස් විසිට් වීසා එකක් මඟින් ලංකාවෙන් ගෙන්වා ගත් දක්ෂතා පිරිපුන් නමුත් දෑස් නොපෙනෙන කලාකරුවා - ප්‍රසන්නට, ඔහුගේම නිවසක් තනාගැනීමේ සිහිනය සැබෑකරගනු වස් ලබා දෙන්න"
--------------------------------------------------------------

අර වීඩියෝ වල මම දැකපු කොමසාරිස්, බිග් මෑන් වගේ ප්‍රසන්නත් කැමති නෑ තමන්ගේ අන්ධභාවය ලෝකෙට පෙන්නලා ලෝකයාගේ අනුකම්පාව ලබාගෙන අතපාලා ජීවත් වෙන්න.

ඔහු අදීන මනුශ්‍යයෙක්. අතපය හතර, උගත්කම, දක්ෂකම මේ ඔක්කෝම තියාගෙනත් තමන්ගේ බඩ පුරවාගැනීම වෙනුවෙන් දීනයෝ උනු මනුස්සයෝ දිනපතා හතර අතේ දකින්න ලැබෙන සමාජයේ ඔහු වගේ අදීන මනුස්සයෙක්ට මම හදවතින්ම ගෞරව කරන්න දෙපාරක් හිතන්නේ නෑ.

තවම හැබෑවටම මුණගැහිලා නැතත්, ප්‍රසන්න ගැන වගේම ඔහුගේ ප්‍රිය බිරිඳ ගැනත් මට තියෙන්නේ ගෞරවයක්. භක්තියක්.

ආදරේ වෙනුවෙන් රජ සැප අත්හැරපු කුමාරිකවෝ ඒ කිව්වේ තමන් ආදරේ කරන තමන්ගේ මැදුරේ කසල සෝධකයා එක්ක පෙමින් බැඳුනු රත්නවල්ලිලා ගැන, තමන්ගේ මැදුරේ දර පලන්නා සමඟ ආදරයෙන් බැඳුනු පටාචාරලා ගැන අපි අහලා තිබ්බේ පරණ කතාවල විතරයි. ඒවා හැබෑ ලෝකේ කවදාවත් සිදුනොවන නිකම් ම නිකම් කතා විතරක් කියලයි අපි හිතන්නේ.

ඒත් හැබෑ ලෝකෙත් තමන් ආදරේ කරන දෑස් අන්ධ පෙම්වතා වෙනුවෙන් සැප සම්පත් පිරුනු දෙමාපිය සෙවන අතහැර, අන්ධ පෙම්වතාට කණවල අල්ලන්න, දුෂ්කර කන්දක් උඩ තියෙන පැල්පතට කන්ද දිගේ අන්ධ පෙම්වතා වාරු කරගෙන යන්න ජීවිතයම පුද දෙන්න කැමති රූමත්, පෝසත් පෙම්වතියන් ඉන්න බව කිව්වොත් ඔබ විස්වාස කරනවද?

නුවර පෝසත් පවුලක් කෙල්ලෙක් උනු ප්‍රසන්නගේ බිරිඳ, අන්ධ පුද්ගලයෙක් එක්ක පෙමින් වෙළිලා ඔහුගේ සෙවනැල්ලම වෙන්න පතපු හේතුවෙන් පවුලේ දේපල වලින් තඹ සතේක වත්කමක් නොදී පවුලෙන් එළවපු උදාර පෙම්වතියක්.

අම්මල තාත්තලගේ දේපල වලට වඩා අන්ධ පුද්ගලයෙක් උනත් තමන් ආදරය කරන පෙම්වතාට වඩා පෙම්වතියකට මේ ලෝකේ වෙන කිසිම දෙයක වටිනාකමක් නෑ කියලා ක්‍රියාවෙන් ඔප්පු කරලා පෙන්වපු ඒ පෙම්වතිය / බිරිඳ / සොහොයුරිය / මව ශ්‍රේෂ්ඨ කාන්තාවක් නොවේ කියා ආදරය, මනුස්සකම හඳුනන කිසිවෙකුට කිව හැකිද?

මේ ප්‍රසන්නගේ පුද්ගලික තොරතුරු කීපයක්:
රැකියාව: දෘෂ්‍යාබාදිත පුද්ගලයින් පිලිබඳ සංවර්ධන නිළදාරී
රැකිය ස්ථානය: සමාජ සේවා දෙපාර්තමේන්තුව - මහනුවර, දොඩන්වල අඳ බිහිරි පාසලට අනුයුක්තව
රාජකාරී වේලාව: උදේ 7.30ට දහවල් 1.30 දක්වා
මාසික වේතනය: රුපියල් 22,000/-
උපන් අවුරුද්ද: 1977 ජුනි 15
උගත් පාසැල: මහනුවර කිංස්වුඩ් විද්‍යාලය
අනෙක්: විවාහකයෙක්, වසර 5ක පුංචි පුතෙක්ගේ පියෙක්.
සංගීත හැකියාවන්: බටනළා වාදනය සහ ගායනය
සංගීත කන්ඩායම : විෂන් - කලාකාමී දෘෂ්‍යාබාදිත පුද්ගලයින් කිහිප දෙනෙක්ගේ එකතුවෙන් සෑදූ සංගීත කන්ඩායමේ නායක

2012 පෙබරවාරි 29 වන දින විකාශනය වූ වෙනස වැඩසටහනට ප්‍රසන්න සහ ඔහුගේ විෂන් වාදක කන්ඩායම සහභාගී වුනා. මේ පහත ඇත්තේ එහි යූ ටියුබ් වීඩියෝවක්.

-----------------------------------------------------
රැකියාවට අමතරව ඔහු සමාජ සේවකයෙක්. අන්ධ පුද්ගලයෙක් වුවත් තවත් බොහෝ වූ අන්ධ පුද්ගලයින්ගේ සුභ සාධනය වෙනුවෙන් ඔහු ස්වේච්ඡාවෙන් සේවය කරනවා. ශ්‍රී ලංකා ජාතික දෘශ්‍යාබාදිත සම්මේලනයේ මධ්‍යම පලාතේ සභාපති ඔහුයි.
මහනුවර, මාතලේ, නුවර එලිය දිස්ත්‍රික්ක 3 හෙවත් මධ‍යම පලාතේ වෙනුවෙන් ඔහු දැනට වසර හතරක් නිතරඟයෙන් සභාපති ලෙස පත්වී තිබෙනවා. වසර 2ක් ලේකම් ලෙස සේවය කර තිබෙනවා.

ප්‍රසන්න සහ පුතා රැකබලා ගත යුතු නිසා බිරිඳට රැකියාවක් කරන්න අවස්ථාවක් ප්‍රසන්නගේ පවුලේ නැති නිසා පවුලේ සියළු බර දරන්න සිදුවන්නේ ඔහුගේ මාසික වේතනයන් පමනයි.

උපතින් දෑස් නොපෙනුනත් පුතෙක්ට අම්මා තාත්තා ගැන තියෙන වගෙකීමෙන් මිදෙන්න හැකිද? ප්‍රසන්න ඔහුගේ මාසික වේතනයෙක් දෙමාපියන්ගේ නඩත්තුවටත් යොදවන උදාර පුතෙක්.

ඔහුගේ රැකියාව දෘෂ්‍යාබාදිත පුද්ගලයින් පිලිබඳ සංවර්ධන නිළධාරී, මධ්‍යම පලාතේ ඔහුගේ සේවල ලබාදිය හැකි එකම ස්ථානය ඔහු සේවය කරන දොඩංවල අඳ බිහිරි පාසල පමනයි. ඒ නිසා ගමනාගමන පහසුවට ඔහු රැකියා ස්ථානය අසල නිවසක් මාසිකව රුපියල් 6,000/-ක කුලියට ලබාගෙනයි ඔවුන් එහි පදිංචි වී සිටින්නේ.

මාසික වේතනයෙන් සියලු බර දරන්න නොහැකි නිසාම තම සංගීත හැකියාවෙන් කල හැකි පාර්ට් ටයිම් රැකියා සෙවූ ප්‍රසන්නට අර්ල්ස් රීජන්සි හෝටයේ බටනලා වාදනය කිරීමෙන් උපයන මුදල මහමෙරක් තරම්.

තමාගේම කියා හිසට සෙවනක් ලැබීම මෙලොව උපන් සියළුම මිනිසුන්ගේ ප්‍රධානම සිහිනයයි. අන්ධ පුද්ගලයෙක් වූ පමනින් ප්‍රසන්නට ඒ සිහිනය අකපැද?

ඔහුගේත් එකම සිහිනය තමන්ගේම කියා ඉඩමක පුංචි නිවසක් සාදාගැනීම.

හිතවතෙකුගේ ආරාධනයෙන් පැදුරු පාර්ටියක ගීත ගයන්න ගිය ප්‍රසන්නට එකල දිස්ත්‍රික් ලේකම් ජී.ඒ (දිසාපති) ගෝඨාභය ජයරත්න මහතා (වර්ථමාන අධ්‍යාපන ලේකම්) පොරොන්දුවක් ලබාදෙනවා ඔහුගේ බල ප්‍රදේශයෙන් ඉඩමක් ලබා දෙන්න. දේශපාලන හෙයිංචයිලාට රුපියල් සීයට අක්කරේ මිලදී ගන්න හැකියාව ඇති අපේ රටේ දෑස් නොපෙනෙන ප්‍රසන්නට පර්චස් දහයක් ලබා දෙන්න අපේ රටේ සිස්ටම් එක එතුමට ඉඩ ලබා දුන්නේ නෑ.

තවත් අන්ධ දරුවෙකුට ටියුෂන් දෙන්න ගිය වෙලාවක අඳුනා ගත් විමල් වීරවංශ මහතාගේ සම්බන්ධීකරණ ලේකම් නිමල් ප්‍රේමවංශ මහතා නම් හිතවතාගේ මාර්ගයෙන් සහ ඇමති මහින්දානන්ද අළුත්ගමගේ මහතාගේ මැදිහත්වීමෙන් නිවාස ඇමති විමල් වීරවංස මහතා ඔහුට මාසික වාරිකය රුපියල් 9,000/- බැගින් වසර 20කින් පොලී රහිතව ගෙවීමේ පදනමට ඉඩමක් ලබා දී තිබෙනවා.

හිතන්න මාසිකව රුපියල් 22,000ක වේතනයක් ලබන අයෙක් රුපියල් 9,000ක ඉඩම් වාරිකයත්, රුපියල් 6,000ක නිවාස කුලියත් ගෙවූ පසු ඉතුරුවන රුපියල් 7,000න් තුන්දෙනෙක් වූ තමන්ගේ පවුලත් දෙමාපියන්වත් නඩත්තුවත් කෙසේ කරයිද කියා?

ඊටත් වඩා එසේ වසර විස්සක් ඉඩමේ වටිනාකම ගෙවූ පසු ඔහුට වසර 55 වූ පසුවද තමන්ගේම නිවස යන සිහිනය සැබෑ කර ගන්න සිදුවෙන්නේ?

දෘෂ්‍යාබාදිත පුද්ගලයින් පිලිබඳ සංවර්ධන නිළදාරී තණතුරට අදලා ලියකියවිලි, දැන හඳුනාගත් නිලධාරීන් මාර්ගයෙන් තමන්ට නිවසක්  ලබාගන්න බැරි කමක් ප්‍රසන්නට නැත්තේ නෑ නමුත් දෙනෙතින් අන්ධ පුද්ගලයෙකු වුනත් හදවතින් බොහෝම හොඳින් ලෝකයේ හොඳ නරක දකින පුද්ගලයෙක් ලෙස එවැනි සදාචාර විරෝධී වැ ඩක් කරන්න ප්‍රසන්නගේ කොහෙත්ම කැමැත්තක් නෑ.

ප්‍රසන්නට ඔබගේ, මගේ, අපගේ උපකාරය අවශ්‍ය වෙන්නේ ඒ නිසයි.

නමුත් ඔහු නිකම්ම අපෙන් ආධාර බලාපොරොත්තු වෙන්නේ නෑ.

ඔහුගේ සංගීත හැකියාවෙන් අපි ප්‍රයෝජන ලබා ඊට ප්‍රති උපකාරයක් ලෙස ඔහු වෙනුවෙන් අපට කල හැකි දේ කරනවාටයි ඔහු කැමති.

පුද්ගලික මිතුරු සාද, ෆේස්බුක් සමාජ ජාලයේ මිතුරු සාද, කාර්යාලයීය සාද ආදී පැදුරු සාජ්ජ හෝ ගීත සාජ්ජයන් සඳහා අදාලා එකඟ වූ ගාස්තුවක් ගෙවා ගායකයෙකු වාදකයෙකු ලෙස ප්‍රසන්න සහභාගී කරගැනීමෙන් අපට ඔහුට පිහිට විය හැකියි.

තවත් ආකාරයකින් ප්‍රසන්නට උපකාරයක් කිරීම වෙනුවෙන්ම පැදුරු සාජ්ජ සංවිධානය කර අදාල ගාස්තුව ගෙවා ප්‍රසන්නගේ විෂන් සංගීත කන්ඩායම හෝ ප්‍රසන්න පමනක් ගෙන්වාගෙන ඔවුනට අපෙන් විය යුතු යුතුකම් ඉටු කරන්න අපට පුලුවන්.

විශේෂයෙන්ම පිටරට සංගීත සංදර්ශන සංවිධානය කරන අය මේ ලිපිය කියවන අය අතර ඉන්නවා නම්, ඔවුන්ගෙනුයි මේ විශේෂ ඉල්ලීම . .

කරුනාකර ඔබලාගේ මීලඟ සංගීත සංදර්ශනය වෙනුවෙන් ගායකයෙක්, වාදයකයෙක් ලෙස ප්‍රසන්න සහභාගෙ කරගන්න. දෑසින් ලෝකය දකින්න වාසනාවක් නොලැබූ දක්ශතා සපිරුනු කලාකරුවෙක්ට දරු පවුල සමඟ ඔහුගේම නිවසක ජීවත්වීමේ සිහිනය සැබෑකර ගන්න ඔබෙන් ඔහු වෙනුවෙන් යමක් කල හැකි නම් එය ඔබ මියයනතුරාවට සිහිපත් කර සිත සතුටු කර ගත හැකි මහඟු පිනක් වනවා නොඅනුමානයි.

කලින් සඳහන් කලා ප්‍රසන්න අපෙන් නිකම්ම ආධාර බලාපොරොත්තු වෙන්නේ නැති බව.
ඔහු ආඩම්බරකාරයෙක් කියා වරදවා වටහා ගන්න එපා.

මඟ තොට යන එන පාරේ අපි සිඟමනේ යෙදෙන ආබාධිතයින් බොහෝ විට දකිනවා. ආබාධායක් නැති අයත් ආබාධිතයන් ලෙස වෙස්වලගෙන අපෙන් ආධාර සිඟමන් ඉල්ලනවා.

එවන් වූ ලෝකයේ තවත් තමන්ගේ දෘශ්‍යාබාදය විකුනාගෙන කන්නෙක් ලෙස අනෙක් අය තමාව දකීවී යැයි හැඟීම නිසායි ඔහු එසේ නිකම් ආධාර ලබන්න අකමැති.

නමුත් හදවතින්ම ප්‍රසන්න වෙනුවෙන් උපකාරයක් කරන්න කැමැති පරිත්‍යාගශීලීන් වෙත්නම් අන්‍යෝන්‍ය අවබෝධය මත ඔවුන්ගේ ආධාරය ලබා ගන්න ඔහුගේ අකමැත්තක් නෑ.

මේ පහත දැක්වෙන දුරකථන අංක මඟින් ප්‍රසන්නව සම්බන්ධ කර ගන්න පුලුවන්.

071 80 72 179 , 077 794 96 39

ජෝර්ජ් අයියගේ උපන්දිනය වෙනුවෙන් එකතු වුනු ප්‍රසන්නට ලබා දුන් රුපියල් ලක්ෂ තුනකට ආසන්න මුදල ඔහු මොන අඟහිඟකම් මැද්දේ උනත් පරිස්සම් කර තබාගෙන ඔහුගේ නිවසේ අත්තිවාරම දමා නිම කර ගැනීමට ඔහු සමත්වී තිබෙනවා.

වැඩ නිමාවූ අත්තිවාරම දෙස "දෙනෙතින් බලා සිටින" ප්‍රසන්නගේ බිරින්දත් සුරතල් පුතාත් දෙනෙත් අන්ධ නිසා "හදවතින් බලා සිටින" ප්‍රසන්නත් සිටින මේ පින්තූරය දෙස මා බලන්නේ කඳුලු පිරි දෑසින්. ඔවුන්ගේ ගෙපැල නිමා කරගන්න මට පුංචි උපකාරයක් හෝ කරන්න හැකි නම් . . .


මේ ජෝර්ජ් අයියගේ උපන් දින සාදයේ ප්‍රසන්න ගීත ගයන අවස්තාවක්.

මේ බටනලා වාදනය කරන අවස්ථාවක්

ජෝර්ජ් අයියා නිතර පවසනවා වගේ "ජීවිතයේ සුන්දරත්වය රඳා පවතින්නේ අප කෙතරම් සතුටු වනවාද යන්න මත නොව අප නිසා අන් අය කෙතරම් සතුටු වනවාද යන්න මතයි" ඔව් මම මට හැකි පමණින් යමක් කරමි . . ! 

ඔබටත් එසේ කරන්න පුලුවන් නම් . . . කලින් කීවාක් මෙන් මරණ මංචකයේදී හෝ සිතා සතුටු විය හැකි දානයක් වේවි එය . . .

මේ පහත ඇත්තේ තමන්ගේ ගායන වාදන දස්කම් සලකා බලා දෙස් විදෙස් සංගීත සැඳෑවන් සඳහා අවස්ථාවක් ලබා දෙන ලෙස ඉල්ලා ප්‍රසන්න විසින් සකස් කල ලිපියක් .
මහනුවර පල්ලේකැලේ ප්‍රදේශයෙන් ප්‍රසන්නට ඉඩමක් අනුමත වූ බවටත් එහි වාරිකය සහ වාරික කොපමන වෙදැයි යන්න ගැනත් සඳහන් වන ලිපිය මේ පහත අමුනා ඇත.

නොපෙනෙන දෙනෙතට දෙනෙතක් විය හැකි නම් . .
හඬ නැති මුවඟට කට හඬ දිය හැකි නම් . . . පොඩි මිතුරෝ . . මම නුඹ සිප ගන්නම් . .. ! මේ නන්දා මාලනී මහත්මිය ගායනා කරන ගීයක කොටසක් . . . !

Monday, September 19, 2011

සැබෑ මිනිසෙකුගේ මතක සටහන් හෙවත් ජෝර්ජ් අයියාගේ ලිපිය. . .! (අවසන් කොටස)


ජෝර්ජ් අයියාගේ ලිපියේ කලින් කොටස නොකියවපු කෙනෙක්ට ඒ ටික මෙතනට ගිහින් බලන්න පුලුවන් . .

මම කුඩා කාලයේදී අපේ අම්මා කවදාවත්ම නිදාගෙන ඉන්නවා දැක්ක බවක් මට නම් මතක නැහැ. ඒකට හේතු උනේ ඇය නිදාගන්න ගියානම් ගියේ අපි ඔක්කොම නින්දට ගියාට පසුව, නැගිට්ටේ අපි කවුරුවත්ම නැගිටින්නත් කලියෙන්.

අපේ අම්මා හැමදාම කෑම කෑවේ අපි ඔක්කොම කාලා ඉවර උනාට පස්සෙ වළංවල ඉතිරිවෙලා තිබුන් දෙයක් විතරයි. මට ඒ කාලේ හිතුනේ අම්මා දංකුඩ කන්නේ ඒවා ගොඩක් රස නිසා වෙන්න ඇති කියලයි. නමුත් කඳුළු පිරි දෙනෙතින් ආයිත් හැරිලා බලන කොටයි මට තේරෙන්නේ අපි 7 දෙනෙකුට කන්න තරම් කෑම මදිවූ නිසා නේද අම්මා ඉතිරි උන දංකුඩ ටික කෑවේ කියලා.

අම්මා ජීවත් වෙලා හිටිය කාලේ ඈ වෙනුවෙන් අපේ යුතුකම් කොටස කලා මදි කියලා මට දැන් හිතෙනවා. අපිට බැරි උනා අම්මවයි තාත්තවයි ඩුබායි වලට එක්ක එන්න, වෙනත් රටක් ඔවුන්ට පෙන්වන්න. මට ඒ කාලෙට නැවත පියඹා යන්න ඇත්නම් අපිට අතපසුවුන යුතුකම් කොටස ඇය වෙනුවෙන් කරන්න පුළුවන් වේවි

ඒ වගේ අම්මා කෙනෙක් ජාති ජාතිත් ලැබෙන්න කියලා මම ප්‍රාර්ථනා කරනවා

තාත්තා ටිකක් බීපු වෙලාවට සමහර විට අපිට යම් යම් කරදර වලට මූණ පාන්න උනත්, නොබී හිටිය වෙලාවට ඔහු ඉතාමත් කරුණාවන්ත බව මම අත්දැකීමෙන් දන්නවා. ඔහුට තිබුන වෙර වීරිය අපිට ගෑවිලාවත් තිබුනානම් කියල මට හැම තිස්සෙම හිතෙනවා. මට මතකයි එක කාලෙකදී තාත්තා තනියම ගෙයක් හදන්න ගත්තා උණ පඳුර ලඟ. ඔහු තනියම කල දේවල් අපි 10 දෙනෙකුටවත් කරන්න පුළුවන්ද?

අපි කුඩා කාලයේදි අපිට උදව් කරපු අය අප්‍රමාණයි.

ඒ අතරින් පර්සි අන්කල් සහ අයිරිස් ඇන්ටි මුල් තැනක් ගන්නවා. ඔවුන් දෙදෙනා අපිට කොයිතරම් නම් උදව් උපකාර කලාද? හැම ඉරිදම අපිට ඔවුන්ගේ ගෙදරට ආරාධනා කරලා දවල් කෑම වේලක් දෙනවා. ඒ කෑමවල රස අදත් මට දැනෙනවා. මම ඉස්සරවෙලාම මගේ ජීවිතේට කටලට් එකක් කෑවෙ පර්සි අන්කල්ලගේ ගෙදර තිබුනු දානෙකදි.

නත්තල් දවසට ඒ දෙන්නා අපි ඔක්කෝටම තෑගි දෙනවා. අපි ඉස්සර ඉස්කෝලෙ නිවාඩුවට නුවර යනකොට පර්සි අන්කල් අපිව කොටුව ස්ටේෂන් එකට කාර් එකෙන් ගිහින් ඇරලවනවා. කෝච්චිය පිටත්වෙන්න ඔන්න මෙන්න කියලා තියෙද්දි ස්ටේෂන් එකේ රෙස්ටුරන්ට් එකෙන් මාළු පාන් ඇතුළු නොයෙකුත් බනිස් ජාති බෑග් එකකට දාල ගෙනත් දෙනවා. නුවර යන ගමන් අපි ඒ කෑම කෑවේ ඉතාම සතුටින්.

අයිරිස් ඇන්ටි නැතිවුනාට පස්සේ හැම ඉරිදාටම පර්සි අන්කල් වියළි ආහාර සහිත බෑග් එකක් ගෙදරටම එවනවා. නැති බැරි වෙලාවට අතමාරුවට කීයක්නම් ඔවුන්ගෙන් ඉල්ලගන්න ඇත්ද?

නමුත් අපිට බැරි උනාපර්සි අන්කල්ට නැතිබැරි කාලේ එහෙම නැතිනම් ලෙඩ දුක් හැදුන අවසන් කාලේ ඔහුව බලන්නවත් යන්න . . . !

අපිට නැති බැරි කාලේ ලොකු අයියායි නිමාලි අක්කයි අපිට ගොඩක් උදව් කලා. අම්මා මට කියනවා ගිහින් එයාලගෙන් සල්ලි කීයක් හරි ඉල්ලන් එන්න කියලා.

සමහර දවස්වල ගෙදර වියදමට අම්මා වියදම් කලේ අක්කා මැහුම් මහලා හම්බ කල සල්ලියි.

ලුවී අයියා, සිසි අයියා අපිට හැකි විදිහට උදව් කලා. සිසී අයියා වාලච්චේනේ වැඩ කරනකොට අපිට ඉස්කෝලෙට අවශ්‍යය ඔක්කොම පොත් ගෙනත් දෙනවා.

ලොකු අයියා මට අරන් දුන්න පොත් බෑග් එකේ පාට මට තාම මතකයි.

සනී අයියා මට ඒ දවස්වල පොඩි සෙල්ලම් කාර් එකක් අරන් දුන්නා. මම ඒක අවුරුදු ගානක් තියන් හිටියා. ඒක කැඩුනහම මම යෝගර්ට් හැන්දක් උණු කරලා කැඩිච්ච තැන් හදාගතා. මට එම සිදුවීම් අද වගේ මතකයි.

පසු කාලෙක් රාණි අක්ක සහ එෆ්.ආර්. වික්‍රමසිංහ මට ඉගෙන ගන්න මාස්පතා මුදලක් ලබා දුන්නා. එම මුදලා ඉතා ප්‍රයෝජනවත් උනා මට.

අයියා රුසියාවේ ඉගෙනීම කරන විට එවූ රේඩියෝවෙන් තමා අපි ඉස්සෙල්ලම මුවන් පැලැස්ස ඇහැව්වේ. ඒ කාලේ අයියාගේ යහළුවන් ලංකාවට එන බව ආරංචි වූ විට අපි මග බලාගෙන ඉන්නවා එවන සෙල්ලම් බඩු මොනවද කියලා දැනගන්න.

අයියා ඉගෙනීම අවසන් කරලා ලංකාවට ඇවිත් රැකියාවක් කරන්න පටන් ගත් පසු අපිට ඉගෙනීමට උදව් කලා. අයියා එංගලන්තේ ඉඳන් එනකොට ගෙනාව කාර් එක විකුණල ලැබුන සල්ලි වියදම් කලේ අපේ යහපතට මිසක් අයියගේ පෞද්ගලික ඕනෑ එපාකම් වලට නෙමේ. නිහාල් අයියා එංගලන්තේ ඉන්න කාලේ ලංකාවට එනවිට අපි හැමෝටම ඔහු නොවරදවාම තෑගි ගේනවා. නිහාල් අයියා ගෙනත් දුන් පෑන් පැන්සල් පෙට්ටියේ තිබුනු පෑන් ගණන මට තාම මතකයි.

ඇන්තනි අයියා මට ඩුබායි එන්න උදව් කලා. අපි අද හොඳට කාලා ඇඳලා ඉන්නවා නම් ඒකේ ගෞරවය ලැබෙන්න ඕන ඇන්තනි අයියටයි චිත්‍රා අක්කටයි.

වසන්ත අයියා, රංජිත් අයියා සහ කොලින් අයියත් අපිට හැකි විදිහට උදව් උපකාර කලා.

ඉස්සර සරුංගලයක් හදන්න සව් කොලයක් ගන්නවත් බැරි කාලේ සව්කොල ඉල්ල ගත්තේ වසන්ත අයියගේ අම්මාගෙන්. ඇන්ටි ගෙදර තිබුනු සව්කොල මට දුන්නු වාර ගණන අනන්තයි.

මම අද මගේ කිට්ටුවන්ත මිතුරන්ගේද උදව් ඇතිව මට හැකි විදිහට ලංකාවේ ජීවත්වන දුගී දුප්පත් අයට හැකි විටක උදව් කරන්නේ අපිට කුඩා කාලයේදී නැති බැරි අවදියේදී අපිට උදව් උපකාර කල අය සිහිපත් කරලා.

ජෝර්ජ් අයියා එවූ ඊ ලිපියේ තිබූ පින්තූරය . .


මා අද දින කරනා යම්කිසි පිනක් ඇද්ද, එය මට උදව් උපකාර කල සියල්ලන්ටම ඒ පින් අනුමෝදන් වෙන්න ඕන කියන එකයි උදේ හවස මගේ ප්‍රාර්ථනය. මම නිතරම පසුතැවිලි වෙනවා අපිට උදව්කල සමහර අය ජීවත්වෙලා සිටිය කාලෙදි ඔවුනට උපකාරයක් කිරීමට නොහකි වීම පිලිබඳව.

මගේ ළමා කාලය ඉතාම සුන්දර එකක්. යහළුවන් සමග වෙලේ සරුංගල ඇරිය හැටි, ගොයම් කැපූ පසු හවසට වෙල් එළියේ එල්ලේ ගැසූ හැටි, ගොයම් කපන කාලෙට කෙවිටක් අතට අරගෙන අම්බරුවන් දක්කමින් ගොයම් පෑගූ හැටි, අල්ලපු වත්තේ හොරෙන් කජු පුහුලන් කඩන්න ගස් නැග ගුටි නොකා බේරුන හැටි, ගංවතුර ගලන කාලෙට කෙසෙල් කොට ඔරු හදලා ඇස් පෙනතෙක් මානෙට පැදගෙන ගිය හැටි, උණබට තුවක්කුවට කිරිල්ල ගෙඩි දාලා කොරවක්කන්ට වෙඩි තියපු හැටිමගේ මතකයට එනවා.

සෙල්ලම් ගෙවල් කීයක් නම් අපි හදලා ඇත්ද?

පැත්තකට දාලා තියෙන ටයර් එකක් තල්ලු කරලා අපි කොයිතරම් විනෝද වුනාද?

බයිසිකලයක් පදින්න ඒ කාලේ මම ගොඩක් ආස කලා, නමුත් අපිට වත්කමක් තිබුනේ නැහැ බයිසිකලයක් ගන්න.

ඒ දවස් වල ඉස්කෝලේ නිවාඩුකාලෙ එනකම් අපි ඉන්නේ ඇඟිලි ගණන් කර කර.

නිවාඩු කාලේ ලැබුන ගමන් අපි තාත්තගේ Rail Warrant එකෙන් නුවර යනවා ආච්චිලගේ ගෙදර. කෝච්චියේ නුවර යනකොට බස් ටිකට් රෝලක් ගෙනියනවා ජනේලෙන් එලියට දාගෙන යන්න. උඩතලවින්න ස්ටේෂන් එකෙන් බැහැලා අපි ආච්චිගේ ගෙදර යන්නේ පයින්මයි. ඇවිදගෙන යන අපි ටික වෙලාවකට නවතිනවා කඩේ මාමාගේ කඩේ ගාව. මාමා නොවැරදීම අපිට මොනව හරි දෙනවා.

අපි නැවත කොළඹ එන්නේ ඉස්කෝලේ පටන්ගන්න ඔන්න මෙන්න කියලා තියෙද්දී. අපි හැම නිවාඩුවටම ආච්චිලගේ ගෙදර ගිහින් මාසයක් දෙකක් එහි නැවතී හිටිය කාලයේදී අප නිසා ඒ අයට කොච්චර කරදරයක්, වියදමක් යන්න ඇත්ද කියලා මට වෙලාවකට හිතෙනවා.

මම ගතකරපු සුන්දර ලමා කාලයෙන් එක අංශු මාත්‍රයක්වත් අද මගේ දරුවෝ දෙන්නට දෙන්න මට හැකි වෙලා නැහැ. මම ඒ ගැන ජාති ජාතිත් කණගාටු වෙනවා. නමුත් ඔවුන්ගේ සමාව මට කවදාවත් නොලැබේවි.

අද අපේ අම්ම තාත්තා අප අතර නැහැ. නැන්දා, රංජිත් අයියා සහ කොලින් අයියත් අපත් සමග නැහැ. මම ඔවුන් සියළු දෙනාවම මේ අවස්ථාවේ සිහිපත් කරනවා.

අපේ ආච්චි, පුංචි අම්මලා, ලොකු අම්මා, පප්පා, විශේෂයෙන් ස්ටෙලා ඇන්ටි, බර්ටි අන්කල් මේ වෙලවේ මගේ සිහියට එනවා.

අම්පාරේ බාප්පා, අයියා රුසියාවේ යන දවසේ පාර හොයාගන්න බැරිව අතර මං වුනා. බාප්පට බැරිඋනා අයියා රුසියාවේ යනවා දකින්න. අයියා නැවත ලංකාවට එන්කොට බාප්පා ජීවතුන් අතර නැහැ. මට එතකොට වයස අවුරුදු 5 යි නැත්නම් 6 යි. නමුත් අයියා රුසියාවේ යන දවසේ සිදුවූ සිදුවීම් සියල්ලම අද ඊයේ වගේ මට මතකයි.

අපි කුඩා කාලයේ දැක්ක නොයෙකුත් චරිත අපේ නැන්දා, සනී අන්කල්, සැමී අන්කල් සහ අප්පුහාමි සීයා මුල් තැනක් ගන්නවා. දැන් ඉන්න අයට වඩා ඔවුන්ගේ ජීවිත කොයිතරම් ලස්සනද

මට තාම මතකයි චාලට් ඇන්ටිගේ මගුල් ගෙදර. සතියක් විතර මගුල් ගේ තිබුනා.

නීල් අන්කල්ලගේ Page Boy මම. ඒ මගුල් පිංතූරයක් මගේ ලඟ තිබුනා නම් කොයිතරම් අගේද?

ලොකු අයියගේ මගුල් ගෙදර දවසේ සනී අයියල බොන තැනට ගිය මටත් හොරෙන් පොඩ්ඩක් බොන්න දුන්නා. මට එතකොට වයස 7 - 8 ක් ඇති. සනී අයියා "දැක්කොත් පද්මාවතී" සිංදුව ගයමින් නැටූ හැටි මට තවමත් මතකයි.

විලී අන්කල් අසනීප වූ දවස් වල එහේ දින ගනනක ලොකු තොවිලයක් තිබුනා. අපි දින ගණන් නොනිදා පහන් කලා. ඒ වගේ තොවිලයක් අහල ගම් හතකවත් තිබුනයි කියලා මම හිතන්නේ නැහැ.

මට ඒ සුන්දර මතක සටහන් තවමත් හොඳට මතකයි. අනේ ඒ සුන්දර කාලය රසවිඳින මගේ දරු දෙදෙනටත් අවස්ථාවක් දෙන්න මට හැකි නම්.

මට මගේ ආදර බිරිඳ ජෙනීව හමුවුන නිසා, ජෙනී මට ලංකාවට යන්න ටිකට් එකක් දුන්නු නිසා . . අම්මා මිය යන්න දින හතරකට පෙර ඇයව දැක බලාගන්න මට අවස්ථාවක් ලැබුනා, මම ඒ අතින් වාසනාවන්තයි.

නමුත් අම්මට බැරිඋනා මගේ මගුල් ගෙදරට සහභාගී වන්න. ඒ වුනත් අම්මා මිය යන්න කලින් දැනගෙන හිටියා මම අඩු ගනනේ විවාහ ගිවිස ගත් බව. අම්මා ඒ පිළිඹඳව නම් සතුටුවන්න ඇති. මගේ ලමයි දෙන්නාව ඇයගේ ඇස් දෙකෙන් දකින්න තරම් වාසනාවක් අම්මට නැති උනා. අපේ අම්මගේ ආදරය ලබන්නත් මගේ දරු දෙන්නාටත් වාසනාවක් ලැබුනේ නැහැ.

අපේ පවුලට සාමාජිකයන් එකා දෙන්නා එකතු වෙන කොට ගොඩාක් සතුටුවුනේ මමයි.

මෙලූෂා ඉපදෙනකොට මට වයස අවුරුදු 10යි. ඊට පස්සේ සුදේශ් ඉපදෙනකොට මට වයස 11යි. මගේ අක්කලගේ අයියලගේ දූලා පුතාලා මම බලාගත්තේ මගේම ලමයි වගේ, ඒ මම කුඩා ලමුන්ට ගොඩක් ආදරේ නිසයි. මට නංගිලා මල්ලිලා නැති අඩුව ඔවුන් නිසා දැනුනේ නැහැ.

ඉවෝන්, මාර්ක් සහ මිනෝන්ව මම ඉතා කුඩා කාලයේ ඉඳලම බලාගත්තා, ඒ මම නැවතිලා හිටියේ එහේ නිසා. ඒ තිදෙනා ඔවුන් කුඩා කාලයේදී අනෙක් අයට වඩා මගේ ලඟින් හිටියා.

අද අපේ පවුල සී සී කඩ ගිහින්. දියුණුයි කියන ලෝකේ අනිසි ප්‍රතිපල තමයි ඒ. අවුරුදු ගණන් එකිනෙකාට දුරකථනයෙන්වත් කතාකර දුක සැප නොවිමසන අපේ පවුලේ සාමාජිකයන් කී දෙනෙක් අද ඉන්නවද?

කාටවත් ඒ ගැන දොස් කියන්න නම් බැහැ. ලොකේ දියුණු වෙනවා, අපි ඈත් වෙනවා.

මම පොඩි කාලේ පැත්තකට වෙලා බලන් හිටිය විදිහටම මම අදත් පැත්තකට වෙලා බලාගෙන ඉන්නවා මොකද වෙන්නේ කියලා. .. . . හිතේ එක්තරා කොනක දැනෙන වේදනාවත් සමග.

ඊමේල් නැති, Face Book නැති, Internet තිබුනේ නැති මා කුඩා කල ගතකල සරල ජීවිතයට මම මීට වඩා ප්‍රියකරනවා.

කන්න බොන්න නැතත් අපි සන්තොසෙන් හිටියා.

ඉස්සර ලියුම්කාරයා ඇවිත් සීනුව ගහන විට අපි දූවගෙන යනවා ලියුම් ගන්න. අපි ලියුම්කාරයා එනකම් බලාගෙන හිටියේ කුතුහලයෙන්. ඉඳලා හිටලා ලැබුනත් ඒ ලියුම්වල ලියවිලා තිබුන දේවල් අද Inbox එකේ තියෙන සිය ගනන් ඊ-ලියුම්වලට වඩා මට වටිනවා.

අතින් ලියුව ලිපියක තිබුන ආදරය කරුණාව ඊමේල් වල ගෑවිලාවත් නැහැ.

මට 50 වසරක් ලබන මේ අවුරුද්දේ මගේ සුන්දර මතක සටහන් මෙසේ ලියා ඔබ සැමට දන්වන්න හිතුනේ ඒකයි. මා ලියනා දේ ඔබ කොහොම පිලිගනීවිදැයි මා දන්නේ නැත.

එක්සත් අරාබි එමිරේටයේ ජීවත්වූ වසර 25 ක කාලයක් තුල ඉතාම සුන්දර මිනිසුන් පිරිසක් මට සහ මගේ පවුලේ අයට හමුවූයේ වසර 1992න් පසුව කියලයි මට හිතන්නේ.

ගිය ආත්මයේදී ඔවුන් මගේම සහෝදර සහෝදරියන්ද කියල හිතෙනවා. අපට පසුගිය කාලේ සිදුවුන නොයෙක් දුක් කරදර වලදී ඔවුන් සැම අපත් එක්ක රැඳී හිටියා. ඔවුන් දුන් සහයෝගය නිසා දුකක් කරදරයක් දරාගන්න එක අපට එතරම් අපහසුවක් වුනේ නැහැ. අදටත් ඔවුන් එසේමයි. ඔවුන් වගේ සොහොයුරු සොහොයුරියන් පිරිසක් දැන අඳුනාගන්න ලැබුන එක පිළිඹඳව මම සතුටු වෙනවා.

ඔවුන් මගේ දුවයි පුතයි බලාගන්නේ අම්මා (ජෙනී) ඩුබායිවල නැති අඩු පාඩුව ඔවුන්ට නොදැනෙන තරමට. එදිනෙදා ගෙදරට අවශ්‍ය දේ පවා ඔවුන් ගෙදරටම ගෙනත් දෙන්නේ මට වාහනයක් නැති බව ඔවුන් දන්නා නිසයි.

ලෙඩක් වුනහම ආරංචිය ලැබුන ගමන් ඔවුන් අපේ ගෙදරට දුවගෙන එනවා, දුක සැප බලන්න. මම ඩුබායිහි දී (1992න් පසුව) දැන අඳුනගත් ඒ නංගිලා මල්ලිලාට දූ පුතාලට මා සදා ණය ගැතියි අපේ ජීවිතය අර්ථවත් කිරීම ගැන.

අප බලාපොරොත්තු නොවූ ප්‍රශ්න රාශියකට පහුගිය වසර 3 - 4 තුල අප මුහුන පෑවා. තවම ඒ ප්‍රශන විසඳී නැතත් අපි අපේ ඉදිරිගමන යන්නේ ඒ ප්‍රශ්න සියල්ල අමතක කරලා.

කොයි දේ වෙන්නෙත් හොඳට කියලා අළුතෙන් කුමක් හෝ කර අපි අපිට හිතවත් අයත් සමග ඉදිරියටම යනවා. අපිට ප්‍රශ්න එනව වගේම එම ප්‍රශ්නයන්ට විසඳුනුත් කොහෙන් හෝ ලැබෙනවා.

මගේ ලඟම මිතුරන්ට සහ මගේ නෑදෑයන්ට මාර්තු මාසේ 11 වෙනිදා නැත්නම් 12 වෙනිදා මගේ 50 වෙනි උපන්දින සාදයට ආරාධනා කරන්න හිතුනේ ඔවුන් වෙනුවෙන කරන කෘතගුණ සැලකීමක් ලෙසයි.

උපන්දින සාදයේ වීවියෝවක්


එදිනට මගේ පවුලේ එක්කෙනෙකුට හෝ දෙන්නෙකුට සහභාගීවන්න පුළුවන්වුනොත් ඒක මගේ සතුටක්.

මගේ අඩ සිය වසක උපන්දිනයට සහභාගී වීමට ඔබ එන්නේ නම් මම ඔබෙන් එක ඉල්ලීමක් කරන්න කැමතියි.

එදින ඔබ කිසිම කෙනෙක් කිසිම ත්‍යාගයක් නොගෙනා යුතුයි.

නමුත් මම එදිනට ඔබ සැම ඉදිරියේ අපේ මව් බිමේ සිට පැමිණෙන ඉහත සඳහන් සුවිශේෂ පුද්ගලයාට සත්කාරයක් කිරීමට බලාපොරොත්තු වෙනවා, ඔහු අප සැමගේ උදව් උපකාර ලැබිය යුතු පුද්ගලයෙක්.

ඔහුගේ නොපෙනෙන දෙනෙතට හිනාවක් එක් කරන්න, එදිනට මට හැකි වුනොත් මගේ 50 වසරක ජීවිතයේ අති සුන්දරම දවස එදින වේවි. මගේ අඩ සියවසක ජීවිතයේ මම කරන මහා පුණ්‍යකර්මය එය වේවි. මගේ දෙමව්පියන්ද මෙලොව හැර ගොස් සිටින අනෙකුත් සියළුම ඥාතීන්ද සිහිවීම පිනිස මම එම පරිත්‍යාගය කිරීමට අදහස් කරනවා.

ඒ සමගම මා කවදත් ගෞරවය කරන අප මව් බිමේ Capt. Elmo Jayawardena සහ Kushil Gunasekar මහතුන්ටත් මම ආරාධනා කරා එදිනට පැමිනෙන ලෙස. Kushil Gunasekara මහත්මයා දැනටම එම ආරාධනාව පිලි අරගෙන තියෙනවා.

සාදයේ පින්තූර මෙතනින් බලන්න පුලුවන් . .
http://tinyurl.com/George-50-Not-Out

ජීවත්ව සිටිනතුරු අප සියළු දෙනා එකිනෙකාට ආදරය කරමින් ජීවත්වීම තමයි අපේ දෙමව්පියන් අපෙන් බලාපොරොත්තුවන්න ඇත්තේ. එසේ සමගියෙන් සමාදානයෙන් අප සියළු දෙනාටම ජීවත්වන්න ලැබේවායි කියලා මම ප්‍රාර්ථනා කරනවා.

අප පවුලේ සියළු දෙනාම නැවත කවදා හමුව්වේවිදැයි මම නොදනිමි., නැවත් කෙදිනක හෝ හමුවනතුරු ඔබ සියළු දෙනාටම මගේ ඇති අවංක ආදරය පුද කරමින් මම ඔබෙන් දැනට සමුගන්නෙමි.

ඒත් සමගම පහුගිය වසර 50 තුල නොදැනුවත්ව හෝ මගේ අතින් ඔබට වරදක්වුනි නම් කරුණාකර මට සමාවන්න.

ඔබට සදා ජය.

මීට
ඔබට අවංකව ආදරය කරන
මල්ලී/චූටි මාමා
ජෝර්ජ්

පලි.
ජෝර්ජ් අයියගේ පාර්ටියට දුමී ඇතුලු අපේ කට්ටියේ සෙට් එක සහභාගී වී ඇති අයුරු දුමීගේම කට කහන කතාවකින් අසා ගත යුතු තරම් රසබර එකක් හෙයින් ඒ ගැන සඳහන් කිරීම මඟහැර ජෝර්ජ් අයියා විසින් පාර්ටියෙන් පසුව මිතුරන් වෙත යැවූ ඊ ලිපියේ කොටසක් මෙයට එකතු කරන්නම් ඔහුගේ සංවිධාන ශක්තියේ තරම සහ විනිවිදභාවය ගැන ඔහු දක්වන සැලැකිල්ලට කරන ගෞරවයක් ලෙසට . .

I would like to give you the brief details of the collection of funds on that day:

Total amount collected :

· UAE Dhs. 9580.00

· Canadian $ 100.00 (= Dhs. 349.00)

· Sri Lankan Rs. 7000.00


Amount given to Prasanna:

· Transport from Katunayake to Kandy = Rs. 7000.00

· To buy gifts to his relatives & friends = Dhs. 330.00

Balance amount = Dhs. 9599.00

We have transferred this amount to Prasanna’s personal account. Total amount transferred = SL. Rs. 294,439.00 (=Dh. 9599.00) - ** Kindly refer to attached receipt


Dear Friends, thank you once again for your genorosity. May God Bless you all.

As soon as the DVD of the party is ready I will make extra copies and distribute them among all the participants FOC. I have got two DVDs + CDs with me and I would like to give it to you FOC to remember me. All these will be personally sent to you ASAP.


Regards

George


සාදයේ තවත් වීඩියෝ පහලින්










කාර්යාලයේ වැඩ අධික කම නිසාම ජෝර්ජ් අයියගේ ලිපියේ ඉතුරු කොටස පමා වුනත් . . . පමාව ගැන නිතර විමසා "උඹට වැඩ වැඩි නම් දීපන් මම ටයිප් කරලා දෙන්නම් කියා" එය ටයිප් කර දුන් දුමීටත් දුමීට සහයෝගය දුන් මගේ මරණයටත් විශේෂ ස්තූතිය.

මේ ලිපිත් කියවල බලන්න

Related Posts with Thumbnails