සඳුදා ඉඳන් . . .හැමදා උදේ . . . !

තුෂාරිලගේ ගෙදරට යන්න තියෙන්නේ අපේ ගෙදරට යන පාරේ මගින් තියෙන පොඩි පොඩි ලේන් වලින් එක ලේන් එකකින් හැරිලා.

"මොකො උනේ අදවත් ඇහුවද?" එදත් සුපුරුදු පරිදි මම ඔෆිස් ඇරිලා එන කම් එයාලයි ගෙදර ඉඳන් පොඩි ලේන් එකෙන් ටික දුරක් ඇවිත් පාරේ අයිනේ හිටපු තුෂාරි කටේ හිනා පුරෝගෙන ඇහුවා.

"නෑ හලෝ . . . අදත් ඒ ළමයා දැක්කම මට වෙනදට හැදෙන ලෙඩේ හැදුනනේ. මාර කේස් එක" ඒක ඇහුනා විතරයි තුෂාරිගේ මූන පුම්බලා තිබබ් බැලුමක කට බුරුල් කලාම හුලං බහිනවා වගේ ඇද වෙලා ගියා.

"කටේ කෙල හිඳිලා, කන්දෙක රතුවෙලා, වචන උගුරේ හිරවෙලා, දනිස් දෙක මැඩ්ලින් ගහන ලෙඩේද?" මූනට තරහ පෙනුමක් ගත්තු තුෂාරි ඇහුවා.

"ඔය කිව්වේ රෝග ලක්ෂන අතිනුත් දාලා හරියටම බලං හිටිය වගේ" මම සිදුවීම ජෝක් එකක් කරන්න ට්‍රයි කලා.

"අනික ඒ ළමයා තාම ස්කෝලේ යන ළමේක්. එහෙම කෙනෙක්ගේ හිතට ඕන නැති අදහස් දාලා ඉගෙනීම කඩාකප්පල් උනොත් ඒ පව මටනේ" මම අර නොකෙරෙන වෙදකමට කෝඳුරු තෙල් හත්පට්ටෙකුයි තව ඩිංගක් ඕන කිව්වා වගේ ජාතියේ හේතුවක් කිව්වා.

"අනේ නිකං ඉන්න. ඒ ළමයා මේ ස්කෝලේ හතේ අටේ පන්තියේ ළමයෙක් නෙමෙයිනේ. ඒ ලෙවල් කරන ලමයෙක් කියන්නේ බබෙක් නෙමෙයිනේ. අනික ඔයා සෙල්ලම් කරන්න හදනවා ත් නෙමෙයිනේ" මගේ ගොන් තර්ක එයා එතනම බිඳලා දැම්මා

"වැඩක් නෑ ඔයා එක්ක කතා කරලා. අනිත් උන්ගේ මගුල් වලට පැනලා කතා කලාට, ඕන සභාවක ඕන මගුලක් කියන්න ජරා කටක් තිබ්බට ඔයා මහ දියාරු කොල්ලෙක් හලෝ" තුෂාරි ට හොඳටම මල පැනලා මේ පාර අයිනේ මූ එනකම් පැට්‍රෝල් පිච්චුවාටත් පාඩුයි වගේ නොකියා කියන නක්කල් හිනාවක් දාගෙන යන්න හැරුනා.

"මේ මේ පොඩ්ඩක් ඉන්නවකෝ . . . සීන් එක හරියට කියන්නත් බැරි උනානේ"

"මොන සීන්ද හලෝ හෙටවත් ඒ ළමය එක්ක කතා කරලා මොකෝ උනේ කියලා අපේ ගෙදරට ඇවිත් කියනවා. මට නම් බෑ මේ පාර අයිනට වෙලා මදුරුවෝ තල තල ඉන්න" ලේන් එකේ ටික දුරක් ගිහින් තුෂාරි ඒක කිව්වේ කෑ ගහලා වගේ.

එයාලගේ ලේන් එකේ දෙතුන් දෙනෙක් සීන් එක දන්න නිසා අවුලක් උනේ නෑ. මාත් සුපුරුදු පරිදි පාර දිගේ අපේ ගෙවල් පැත්තට යාත්‍රා කලා.

තුෂාරි මමයි හිතවත් උනේ කොහොමද කියල මතකත් නෑ. මගේ හොඳම යාලුවෙක් එයාලගේ ගේ ගාව ඉන්න නිසයි, ඒ යාලුවා එයාගේ හොඳම යාලුවෙක් නිසයි අපි දෙන්න හිතවත් උනා වෙන්න පුලුවන්.

එයා ඒ කාලේ GAQ. වලට ක්ලාස් ගියා. මම රස්සාවට යන ගමන් තව දුරටත් ඉගෙන ගත්තු නිසා වීක් එන්ඩ් වල Technical Collage ගියා. ඉතිං අපි 689 බස් එකේ දෙල්කඳ හංදියට යන කම් කයිය ගහ ගහා ගියා.

එයාගේ බෝයිෆ්‍රෙන්ඩ් ගැන,  එයා GAQ වලට ඉගෙන ගන්න  විෂයක් උනු මමත් කියවන්න කැමති විෂයක් උනු සමාජ විද්‍යාව ගැන, අපේ කැඩුනු පාර ගැන, දේශපාලනය ගැන, මගේ පරන ලව් සීන් ගැන  . . වගේ මෙයාකාර දේවල් ගැන බස් එකේ උන්නු උන් ගැන මෙලෝ සිහියක් නැතුව කයිය ගහ ගහ ගියේ.

"මේ ඒක නෙමේ . . දැන් තනියෙම හිටියා ඇති නැද්ද? අවුරුදු අටක් විතර අර ළමයට දුන්නු ගින්දරට විඳෝ විඳෝ හිටියනේ. අපරාදේ ජොලියේ ඉන්න ඕන ලස්සන කාලේ. ඉස්කෝලේ යන කාලේ කාගේ අතිනුත් නොදැනුවත් කමට, නොතේරුම් කමට ඒ වගේ දේවල් වෙනවා. එහෙමයි කියලා මුලු ජීවිතෙන්ම වන්දි ගෙවන්න ඕනද?"

දවසක් තුෂාරි එහෙම කියද්දී පිරිමි ළමයින්ට වඩා ගෑනු ළමයි මැචුවර්ඩ් විදිහට හිතනවා කියලා . . කොටින්ම කොල්ලෝ තමන්ගේ සැබෑ වයසට වඩා වසර පහක් අඩු වයසක කෙනෙක් වගේ හිතද්දී කෙල්ලෝ තමන්ගේ සැබෑ වයට වඩා වසර පහක් වැඩි වයසක අය හිතන විදිහට හිතනවා කියලා අහලා තිබ්බට මට වඩා අවුරුද්දකින් වැඩිමල් මේ කෙල්ල ඒ වගේ දෙයක් කියයි කියලා මම හිතුවේ වත් නෑ.

"ම් ම් ම් ඇත්තටම මටත් ඕන ඒ කරුමක්කාර Feeling එකෙන් මිදෙන්න ඒ ත් මේ ලඟක් වෙනකම් ම කොයි තරම් හෙව්වත් මාව ඒකෙන් ගලවලා අරගෙන වෙන කොහෙට හරි බැඳලා තියන්න පුලුවන් ජාතියේ කෙනෙක් හම්බ උනේ නෑ" මම පැටලි පැටලි කිව්වේ ටිකක් චකිතයෙන් වගේ.

"හත් දෙයියනේ ලඟක් වෙනකම් හම්බ උනේ නෑ කියන්නේ දැන් හම්බ වෙලා . . . අඩේ මාරයිනේ . . ඔයා මාර පොරක්නේ . . . ප්‍රීතියි ප්‍රීතියි . . කව්ද හලෝ ඒ වාසනාවන්තී . . . " මේ හොල්මන ආතක් පාතක් නැතුව කෑගහන දිහායි මගේ දිහායි බස් එකේ එකේ මිනිස්සු ඔක්කෝම නුරුස්සන බැල්මක් දාගෙන බලන් හිටියේ.

"පොඩ්ඩක් ඉන්නවා හලෝ බස් එකෙන් බහිනකම්. බැස්සට පස්සේ විස්තරේ කියන්නම්" මම තුෂාරිගේ කනට කරලා කිව්වා.

මතු සම්බන්ධයි.

ප.ලි.:

නිතර නෑසෙන ගීයක් අහම්බෙන් අහන්න ලැබුනු දවසක එකපාරටම පරන සීන් එකක් මතක් උනා.

දැන් මැදිවයසට ත් ඇවිත් (ද මන්දා මට නම් හිතෙන්නේම නෑ එහෙම) ඒ වා මතක් උනාම කොයි තරම් බොළඳයිද කියලා හිත හිත හිටියට වෙනී අයියා ගේ පෝස්ට් එකේ තිබ්බ "කොයි තරම් වයසට ගියත් මන් ඇතුලෙ ඉන්න මේ බොළඳ කමට මන් ආසයි.." කියපු කොටස කියෙව්වාම මම හිතුවා අපි ස්ටේටස් මේන්ටේන් කර ගන්න (වයසක උන් වයසක උන් වගේ ඉන්නේ නැතුව කෝලං නටනවා මෙතන කියලා මිනිස්සු කියයි කියලා බයට )  කොයි තරම් කඩතුරා දාලා සීරියස් බවක්, මැචුවර්ඩ් බවක් ආරෝපමය කර ගන්න හැදුවත් හිත යටින් අපි හැමෝම කැමතියි හැබෑ අපි විදිහට ජීවත් වෙන්න කියලා.

වර්ථමානේ ජීවත්වෙන කාටත් අතීතයක් තියෙනවා. ඒ අතීතයේ සමහර දේවල් නීරසයි සමහර දේවල් රසයි. නීරස දේවල් මතක තියා ගන්න ඕන පාඩම් ඉගෙන ගන්න, වර්තමානයේ හෝ අනාගතයේ ඒ  නීරස අත්දැකීම් නොලබන්න විදිහට කටයුතු කරන්න.

ඒත් සුන්දර දේවල් මතකේ තියෙන්න ඕන කම්මැලි වෙලාවකට මතක් කරලා හිනාවෙන්න, යාලුවෝ සෙට් වෙන වෙලාවට පැරණි රසාංග තීරුවේ ප්‍රචාරය කරන්න.

අතීතය හිතේ තියාගෙන අතීතයේම ජීවත් වෙන මිනිස්සු ඕන තරම් ඉන්නවා තමයි. ඒත් හැමෝම එහෙම නෑ කියන එකත් පාඨකයෝ තේරුම් ගනී කියලා මම හිතනවා.

උඩ ලියපු කතාව අවුරුදු දෙකක් විතර දිගට යන සීන් එකක් නිසා ඉතුරු කොටස තව එක පෝස්ට් එකකින් දාන්න ෆුල්ම ට්‍රයි එක දෙන්නම් . .

එහෙනම් හැමෝටම සුභ වැලන්ටයින් මෙව්ව එකක් වේවා ඈ . .. !!!

Pic From: http://www.wetpaint.com/